اما انگار همه یاد گرفته بودند آرام راه بروند؛
مثل آدمهایی که میدانند هیچ صدایی قرار نیست به جایی برسد.
اینترنت دوباره قطع شد.
نه کامل، نه آنقدر که خبرش تیتر شود؛
در حدی که تماس تصویری مادر با پسرش وصل نشود،
در حدی که فروشگاه آنلاین یک نفر دوباره ضرر کند،
در حدی که آدمها وسط حرف، ناگهان از هم حذف شوند.
کافهها هنوز باز بودند.
مردم هنوز چای میخوردند،
میخندیدند،
عکس میگرفتند؛
ولی همهچیز شبیه بازیگری بود که دیالوگش را حفظ است
و فقط منتظر تمام شدن صحنهست.
در ایران، زندگی مدتهاست متوقف نشده؛
فقط ضعیف شده،
مثل اینترنتی که هر لحظه روی «در حال اتصال…» میماند.
دل نوشت



