✳️ *چرا بچهها دیگر مثل گذشته علاقهای به درس خواندن ندارند؟! (بخش دوم)*
🗓️ شنبه ۱۴ تیر ۱۴۰۴
◾ در بخش دوم به ۵ عامل دیگر بیانگیزگی دانشآموزان برای درس خواندن اشاره میشود.
*۶. مدارس بیبرنامه و شبکههای اجتماعی گولزننده:* مدرسهای که تمام تمرکر خود را بر روی دروس کسلکننده و ناکارآمد گذاشته و هیچ برنامه جذابی در طول سال نمیتواند ارائه کند، عملا هیچ حرفی هم در برابر فضای مجازی پرزرق و برق و وسوسه بلاگرها و ادعاهای شاخهای اینستاگرامی ندارد! در این شرایط بچهها فریب آن دنیای مجازی پر زرق و برق را میخورند و مدرسه و تحصیل برایشان هیچ جاذبهای ندارد. تماشای روزانه صفحه اجتماعی بلاگری که تحصیلات چندانی هم ندارد و درس خواندن را مسخره میکند و به مدرسه و معلمان توهین میکند و از قضا خود را فردی موفق و ثروتمند هم جا میزند میتواند تمام تلاشهای خانواده و مدرسه برای انگیزهبخشی به بچهها را از بین ببرد! در این وضعیت بچهها فکر میکنند میتوانند بدون تحصیل هم موفق شوند، چون نمونههایی را در فضای مجازی میبینند که بدون درس و تحصیل و زحمت بسیار پولدار شدهاند!
*۷. مشکلات روحی - روانی و اختلالات یادگیری:* بسیاری از مدارس دولتی فاقد مشاورین دلسوز و باتجربه هستند. اختلالات یادگیری، افسردگی، اضطراب، یا بیشفعالی در بچهها اگر به موقع شناسایی و درمان نشوند، بزودی آنها را دچار مشکلات جدی میکند. بویژه هنگامیکه این بچهها به مقاطع بالاتر میروند و فرصت حل این اختلالات تا حدود زیادی از بین میرود. در این شرایط خانواده و کادر مدرسه پیوسته برای حل این اختلالات یادگیری و تعارضات رفتاری با همدیگر درگیر میشوند و آنکسی که در این میان متضرر میشود و به ترک تحصیل میاندیشد دانشآموز است.
*۸. اعتیاد به شبکههای اجتماعی:* خیلی سخت است که شما موبایل را در اختیار بچهها بگذارید و بتوانید به راحتی آن را پس بگیرید. علتش هم مشخص است. شبکههای اجتماعی تلگرام، اینستاگرام، تیکتاک، یوتیوب و... پر از محتواهای سرگرمکننده، جذاب، خندهدار، هیجانانگیز و بعضا بدون سانسور هستند. چیزهایی که ما در خانه و مدرسه نمیتوانیم آنها را برای بچهها فراهیم کنیم. اعتیاد به این شبکههای اجتماعی عواقب زیادی دارد. تمرکز بچهها را به شدت کم میکند. تمام وقت خود را صرف آنها میکنند بیآنکه خسته شوند و در نهایت تصویری نادرست از موفقیت آسان و بدون زحمت ارائه میدهند.
*۹. قدرت بازیهای آنلاین در ارضا هیجانات بچهها*
مدارس ما امروز به جز یک زنگ ورزش که آنهم به فوتبال در یک فضای نامناسب اختصاص پیدا میکند ( در زمینهای سیمانی و امکانات بسیار کم) توجه چندانی به دیگر علایق بچهها از خود نشان نمیدهد. در این میان بازیهای آنلاین، تمام تلاش خود را میکنند تا به کوچکترین نیازهای روحی و روانی بچهها اهمیت بدهند. دنیای واقعی را طراحی میکنند که در آن بچهها میتوانند بدون هیچگونه تحرکی، حس موفقیت، هیجان، رقابت و پاداش فوری را تجربه کنند. نتیجه چه میشود؟ از مدیر مدرسه خواهش میکنند زنگ ورزش موبایلهایشان را بیاورند تا چند دست کالاف و کِلَش و Pes بازی کنند!
*۱۰. فرهنگ مصرفگرایی و پولمحوری:* امروزه شبکههای اجتماعی پر است از تبلیغاتی که در آن افرادی با به نمایش گذاشتن زندگی لاکچری و ماشینهای آنچنانی و خانههای لوکس، بچهها را برای رسیدن به ثروت بدون دردسر اغوا میکنند. در این فضای پولمحوری، شخصیت برتر را کسی دارد که پول بیشتری دارد نه آنکه تحصیلات بیشتری داشته است. بچهها هم در زندگی روزمره خود میبینند که فلان دلال، چگونه معاملهای را جوش میدهد و اندازه حقوق یکسال یک کارمند در میآورد! در این فضای دلالی، داشتن سواد یا مدرک تحصیلی کماهمیت جلوه داده میشود یا وقت تلف کردن تلقی میشود. پس بچهها وسوسه میشوند برای جا نماندن از قافله، هرچه زودتر وارد بازار کار شوند و پول دربیاورند! در چنین شرایطی خانوادهها و مدرسه به سختی میتوانند به بچهها القا کنند که درس خواندن و کسب سواد فقط برای رسیدن به پول و ثروت نیست. کسب درآمد و یا انتخاب یک شغل مناسب فقط یکی از اهداف تحصیل است. سودآموزی، شیوه درست صحبت کردن، تربیت اجتماعی، افزایش اعتماد به نفس، دوستیابی، کسب هویت و شخصیت، رشد عاطفی، خودباوری، قدرت تحلیل و نقادی، رقابت سالم و کار گروهی، و... مزایایی هست که تحصیل برای ما به ارمغان میآورد اما ما آنها را ناچیز تلقی میکنیم.
ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ
✳️ #داروغه_جواد_کودک
#مشاور_کودکان
July 5, 2025 2.2K 16
