Willian Pacho: "Annemin kanser olduğunu öğrenmemizden birkaç ay sonra teknik direktörüm A takımda ilk maçıma çıkacağımı söyledi. Müjdeyi vermek için annemi aradım ama açmadı. Bir gün önce konuşmuştuk, bitkin hissediyordu. Nasıl göründüğüyle gurur duyardı; 'Bugün kendimi çok çirkin hissediyorum' dedi. Kalbim kırıldı. 'Anne, harika görünüyorsun. Saçmalama. Sadece dinlen' dedim.
Geri dönmeyince mesaj attım: 'Yarın gece çok erken uyuma. İlk maçıma çıkıyorum. Maçı izlemek zorundasın.' Heyecandan uyuyamadım. Tek düşünebildiğim karşı karşıya geleceğim iki forvetti.
Sabah ailemden ve arkadaşlarımdan gelen bir sürü mesajla uyandım. Bir şeylerin ters gittiğini anlarsınız ya... İnsanlar annemden bahsediyor, başsağlığı diliyordu. Panikle kız kardeşimi aradım ve annemi sordum. O da, 'Ne? Saçmalama. Bu sadece bir söylenti. O iyi. Bu köydeki insanların nasıl olduğunu bilirsin. Ne olup bittiğinden haberleri yok. Hastaneden bir ambulans onu eve getirdi, gördükleri bu. Dinleniyor. Endişelenme. Maçtan sonra bizi ara' dedi. Ona inandım. Sahaya çıkarken son düşüncem şuydu: Mama seni televizyonda izliyor. Onun için her topu kazanmalısın.
İyi oynadık, gol yemedik. Sahadan çıkarken teknik direktörüm beni takım psikoloğunun odasına götürdü. Kapıyı açtıklarında babam ve eniştem bekliyordu. Annemin o sabah vefat ettiğini söylediler. Hayalimi gerçekleştirebileyim diye bunu bütün gün benden saklamışlardı.
Daha önce hiç ağlamadığım kadar büyük bir acıyla haykırdım. Kendimi hiç bu kadar yalnız hissetmemiştim."
