📚 #منطقنامه
🔎مغالطات(۲): بار اثبات را بر دوش طرف مقابل بیندازید
وقتی در یک بحث میگوییم که «بار اثبات» بر دوش شخصِ الف است، یعنی اینکه مسئولیت اثبات مدّعا بر دوش اوست. برای مثال، در دادگاه، دادستان مسئولیت دارد که جرم را به نحوی اثبات کند که تردید در آن معقول نباشد؛ نه اینکه متهم بیگناهیاش را ثابت کند. افراد فریبکار هرگز نمیخواهند که بار اثباتِ مدّعایی که طرح کردهاند بر دوششان بیفتد؛ در نتیجه، مهارتِ جابهجا کردنِ بار اثبات را در خودشان ایجاد میکنند تا بتوانند بار اثبات را بر دوش طرف مقابل بیندازند. «کمی صبر کن! چرا من ثابت کنم که حمله به عراق موجه بود؟ تو ثابت کن که این حمله ناموجه بود.» حقیقتش این است که کشوری که به کشور دیگر حمله میکند باید برای توجیه این کارش شواهد قوی داشته باشد. هیچ کشوری وظیفه ندارد به دیگران اثبات کند که نباید مورد حمله قرار گیرد. بنا بر قانونهای بینالمللی، بار اثبات بر دوش کشوری است که درگیری را آغاز کرده است.
فرض کنید فردی فریبکار میخواهد میهندوستی شما را زیر سؤال ببرد. شما از او میپرسید که چه دلیلی برای میهنپرست نبودنِ شما دارد. در اینجا، او سعی میکند بار اثبات را بر دوش شما بگذارد: «بگو ببینم. تو برای اثبات وفاداریات به کشور چه کاری انجام دادهای؟ آیا دیدگاه های سوسیالیستی نداری؟ آیا با تجارت آزاد مخالف نیستی؟ آیا تو نبودی که به جنگ ویتنام اعتراض کردی؟» هر کدام از این جملهها یک اقدام مغالطهآمیز برای جابهجایی بار اثبات است.
📖منبع: مغالطههای پرکاربرد _ ریچارد پُل و لیندا اِلدر _ بازنویسی: مهدی خسروانی، صفحه ۱۱۳
#منطقنامه_قسمت_دوم
#مغالطات
@philosophyisl
July 28, 2026 1.2K 14
