وقتی رهبران داشتند دربارهٔ آینده‌ای درخشان حرف روی حرف می‌انباشتند، مردم مشغول ذخیره کردن آرد و شکر، شیشهٔ دردار، پیاله، جوراب‌شلواری، نان خشک، چوب‌پنبه، طناب، میخ و کیسهٔ پلاستیکی بودند.
فقط اگر سیاستمداران این بخت را می‌داشتند که به گنجه‌ها، سرداب‌ها، کمدها و کشوهای ما سرکی بکشند - البته نه در پی یافتن کتاب‌ها و چیزهای ضد دولتی - می‌دیدند که چه آینده‌ای در انتظار طرح‌های بی‌نظیری است که برای کمونیسم ریخته‌اند. اما نگاه نکردند.
📚کمونيسم رفت، ما ماندیم و حتی خندیدیم
_اسلاونکا دراکولیچ
_ترجمه‌ی رویا رضوانی
_نشر گمان
