عزیزِ نادیدهی من
▪️دنیا مطلقاً سیاه و مطلقاً سفید نیست.
آدمها مطلقاً خوب و مطلقاً بد نیستند.
در هرکدام از ما آنقدر بدی هست که کاملاً خوب نباشیم، و آنقدر خوبی هست که مطلقاً بد نباشیم.
در جهان آنقدر امید هست که ناامید نباشیم، و آنقدر ناکامی که تمامِ طولِ زیستنمان به شادی و عیش و نوش نگذرد.
▪️عزیزِ نادیدهی من!
بعد از این، هر غروب که دلت گرفت و اندوهِ جهان روی سرت آوار شد،
به طلوع هم فکر کن.
خزان را که دیدی، به بهار هم فکر کن.
و اگر از آدمها به تو رنجی و اندوهی رسید و به بد بودنشان فکر کردی، به این هم فکر کن که همان آدمها، جایی و برای کسی،
آدمِ خوبِ داستاناند.
▪️نه همیشه ناامید و نه همیشه امیدوار باش؛
چرا که هر شرایط و هر موقعیتی، احساساتِ متفاوتی را ایجاب میکند
و همهچیز نسبیست؛ حتی خوب یا بد بودنِ آدمها، و حتی سیاه یا سفید بودنِ جهان.
▪️ روی هیچچیز و هیچکس نمیتوان مطلقاً حساب کرد؛
اما تو زندگی کن، و فراموش نکن که باید بتوانی از میانِ اینهمه انسان،
حداقل روی خودت حساب کنی.
