امروز تو باشگاه، دو نفر جلوم داشتن ددلیفت میزدن. یکیشون خیلی وزن سنگین گذاشته بود. اون یکی که سابقهاش بیشتر بود به اون کم سابقهتره گفت: قراره تا آخر عمرت ورزش کنی. ناخوانی بَزنی تموم هَکنیکا (نمیخوایی بزنی تموم کنی که)
دیدم چقدر قشنگ نگاه میکنه و حرفش درسته. یه مدت خیلی تو فکرم بود تمرین بیشتر کنم. فلان کنم، فملان کنم تا زودتر...
بعد به خودم گفتم بابا عجله چرا مشتی؟ قراره تا آخر عمرمون ورزش کنیم، بیا حال کنیم. اینجوری که نگاه میکنم، تمرین بیشتر میچسبه. چون نتیجه قرار نیست کیف اون لحظه رو خراب کنه. نتیجه قطعا مهمه، ولی پروسه خیلی مهمتره. خلاصه که، تمرین خوش میگذره چون دیگه عجلهای نیست، قراره تا اخر عمرمون ورزش کنیم.
