میگفت تو شبیه غم های کالی.از اون جنس غم ها که بی دلیل میشینه رو قلبت و کل وجودت رو مال خودش میکنه.به اندازه لبخند زیبایی اما به اندازه ی دردی که پشتشه غمگینی.اگه قرار بود عطر غم رو بسازن پس عطر تن تو رو برمی داشتن و تو شیشه های غم زده پر می کردن.میگن هنر از غم میاد و تو عجیب هنرمندی.غم رو نقاشی میکنی روی بوم زندگی و زیرکانه وارد لحظه های شادت میکنی.سلول هات ته مایه ی غم رو جابه جا میکنه و درست توی دلت ته نشین میکنه. تو غم رو معنی میکنی و غم چشم های تو رو.
August 3, 2026 355 2
