မိုးရွာညက သရဲအိမ်
တစ်ခါတုန်းက ရွာအပြင်ဘက်မှာ
လူတွေ မနေတော့တဲ့ အိမ်ဟောင်းတစ်လုံး ရှိတယ်။
အဲဒီအိမ်ကို
“ညဘက်ဆို မဝင်ရဘူး” လို့ လူကြီးတွေ ပြောကြတယ်။
ဘာလို့လဲဆိုတော့—
ညတိုင်း မိုးရွာလာရင် အိမ်ထဲက အသံတွေ ကြားရတယ် ဆိုလို့ပါ…
တစ်နေ့
ရဲရဲတင်းတင်းရှိတဲ့ လူငယ်တစ်ယောက်—မောင်ထက် က
“သရဲမရှိပါဘူး” လို့ မယုံဘဲ
ညဘက်မှာ အဲဒီအိမ်ထဲ ဝင်ကြည့်ဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်တယ်။
မိုးက တဖြည်းဖြည်း စိုစိုရွာနေတယ်…
လေကလည်း ဟူးဟူး လို့ တိုးတိုးညည်းနေတယ်…
မောင်ထက် အိမ်ထဲဝင်လိုက်တာနဲ့
တံခါးက ဂျိတ်! လို့ သူ့နောက်မှာ ပိတ်သွားတယ်…
“ဘယ်သူလဲ?” လို့ အော်မေးလိုက်ပေမယ့်
ဘယ်သူမှ ပြန်မဖြေဘူး…
အဲဒီအချိန်မှာ
အပေါ်ထပ်ကနေ
ခြေလှမ်းသံ… တစ်ချက်… တစ်ချက်…
မောင်ထက် နှလုံးခုန်မြန်လာတယ်…
ဒါပေမယ့် သူတက်ကြည့်လိုက်တယ်…
အပေါ်ထပ်ရောက်တဲ့အချိန်မှာ
အခန်းတစ်ခန်းထဲက
မိန်းကလေးတစ်ယောက် ထိုင်နေတယ်…
သူမ မျက်နှာက မမြင်ရဘူး… ဆံပင်ရှည်ကြီးက ဖုံးနေတယ်… ညီမ… ဘာလုပ်နေတာလဲ?” လို့ မောင်ထက် မေးလိုက်တယ်…
သူမ တဖြည်းဖြည်း ခေါင်းကို လှည့်လိုက်တယ်…
မျက်နှာမရှိဘူး…
မျက်လုံးမရှိဘူး…
ပါးစပ်တောင် မရှိဘူး…
ဒါပေမယ့် အသံတစ်ခု ကြားလိုက်ရတယ်—
“မင်း… ငါ့နေရာကို ဘာလို့ ဝင်လာတာလဲ…”
မောင်ထက် ကြောက်လန့်ပြီး ပြေးဆင်းမယ်ဆိုတော့
လှေကားက မရှိတော့ဘူး…
နောက်မှာ လေသံနဲ့အတူ
တစ်ယောက်ယောက် နီးလာသလို…
“မင်းလည်း… ဒီမှာပဲ နေလိုက်ပါ…”
နောက်နေ့မနက်
ရွာသူရွာသားတွေ အဲဒီအိမ်ရှေ့မှာ
မောင်ထက်ရဲ့ ဖိနပ်တစ်စုံပဲ တွေ့ခဲ့တယ်…
အဲဒီနောက်မှ
မိုးရွာတဲ့ညတိုင်း… အဲဒီအိမ်ထဲမှာ
ခြေလှမ်းသံ နှစ်ယောက်ဖြစ်လာတယ်…
1August 7, 2026 95
