انگشتان ما هر روز درگیر روزمرگی ها میشن، کارهایی که روزانه تکراری هستن و روز بعد ممکنه هیچ کدوم و یادشون نباشه و دوباره و دوباره و دوباره... سال ها میگذره و این تکرر فیزیکی، همزمان با تغییر فصلها ما رو به پایانی عبث و پوچ نزدیک تر میکنه ... انگشتان ما برای ادامه حیاتی مسرت بخش نیاز به خلق کارهایی داره که از این تکرارها لذت ببره و بابت این خلق و تولید برای خود جشنی هر چند کوچک اما رضایت بخش بگیره و چنان نوزادی شاهد رشد و تکاملش باشه، پس در کنار همون کارهای تکراری و کسل کننده ای که هیچکدوم و بخاطر نمیاره، یک آفرینشی اتفاق میافته که در ذهنش میمونه و حتی شاید بعشق همین خلق و تکامل، اون کارهای تکراری و کسل کننده رو هم با کیفیت انجام بده. ... پس روزانه نه اینکه هفتگی ، لحظاتی رو به خلق یه فعالیت هنری اختصاص بدیم... که روزمرگی ها در بلند مدت، کسل کننده و فاقد هر گونه جذابیت ادامه و توجه هستند. /انگشتانی خالق/ علیرضا حیدری تابستان ۱۴۰۵ https://t.me/noteaval
5
1
