မြစ်ဆုံ၊ ရေကာတာတစ်ခုထက်ပိုတဲ့ နိုင်ငံရေးပြယုဂ်
………………………..
✍️ ခိုင်လူ
မြစ်ဆုံရေကာတာ စီမံကိန်းကို ပြန်လည် စတင်ဖို့ မြန်မာစစ်ကောင်စီက ပြင်ဆင်နေတယ်ဆိုတဲ့ သတင်းတွေဟာ နိုင်ငံရေးနဲ့ စွမ်းအင်ကဏ္ဍမှာ တကျော့ပြန် ရေပန်းစားလာနေပါတယ်။ အထူးသဖြင့် စစ်ကောင်စီ ဥက္ကဋ္ဌ မင်းအောင်လှိုင်ရဲ့ ၂၀၂၆ ခုနှစ် ဇွန်လအတွင်း တရုတ်နိုင်ငံသို့ ငါးရက်ကြာ တရားဝင် ခရီးစဉ်အပြီးမှာ ဒီစီမံကိန်း ပြန်လည်အသက်ဝင်လာနိုင်တယ်ဆိုတဲ့ ခန့်မှန်းသုံးသပ်မှုတွေနဲ့ သတင်းဖော်ပြချက်တွေ ပိုမိုများပြားလာခဲ့တာ ဖြစ်ပါတယ်။
ရိုက်တာ သတင်းဌာနရဲ့ ဖော်ပြချက်အရ စီမံကိန်းပြန်လည် စတင်ရေးကိစ္စဟာ မင်းအောင်လှိုင်ရဲ့ တရုတ်ခရီးစဉ်အတွင်း ဆွေးနွေးခဲ့တဲ့ အကြောင်းအရာတွေထဲမှာ ပါဝင်ခဲ့ကြောင်း သမ္မတရုံး ပြောရေးဆိုခွင့်ရှိသူက ပြောကြားထားပါတယ်။ ဒါ့အပြင် အခြား သတင်းဖော်ပြချက်တွေအရလည်း စစ်ကောင်စီဘက်က ၂၀၂၅ ခုနှစ် နှောင်းပိုင်းမှာ မြစ်ဆုံစီမံကိန်းဆိုင်ရာ လေ့လာရေးနဲ့ ညှိနှိုင်းရေးကော်မတီကို ဖွဲ့စည်းခဲ့ပြီး၊ လက်ရှိအချိန်အထိ စီမံကိန်းနဲ့ပတ်သက်တဲ့ ပြင်ဆင်မှုတွေ ဆက်လက် ဆောင်ရွက်နေတဲ့ လက္ခဏာတွေကို တွေ့ရဆဲဖြစ်ပါတယ်။
ဒါပေမဲ့ စီမံကိန်းကို ပြန်လည်စတင်ရေးနဲ့ ပတ်သက်တဲ့ တရားဝင်သဘောတူညီချက်တစ်ရပ်ကို မြန်မာနဲ့ တရုတ်အစိုးရတို့က ထုတ်ပြန်ထားခြင်းတော့ မရှိသေးပါဘူး။ အခြားတစ်ဖက်မှာတော့ တရုတ်နိုင်ငံဘက်ကလည်း ရပ်နားထားတဲ့ အဓိက ရင်းနှီးမြှုပ်နှံမှုစီမံကိန်းတွေကို ရှေ့ဆက် အကောင်အထည်ဖော်လိုတဲ့ သဘောထားရှိနေကြောင်း နိုင်ငံတကာသုံးသပ်သူတွေက ရှုမြင်နေကြပြီး၊ အဲဒီအခြေအနေက မြစ်ဆုံစီမံကိန်းအပေါ် အာရုံစိုက်မှုကို ထပ်မံ မြင့်တက်စေခဲ့ပါတယ်။
ဒီသတင်းကို ကြားလိုက်တာနဲ့ လူအများက "ရေကာတာ ပြန်ဆောက်တော့မှာလား" လို့ အရင်ဆုံး စဉ်းစားမိနိုင်ပေမယ့်၊ တကယ်တော့ မြစ်ဆုံစီမံကိန်းဟာ ရေကာတာတစ်ခုတည်းရဲ့ အကြောင်းမဟုတ်ပါဘူး။ ဒါဟာ မြန်မာနိုင်ငံရဲ့ လက်ရှိနိုင်ငံရေး၊ တရုတ်-မြန်မာဆက်ဆံရေး၊ သဘာဝပတ်ဝန်းကျင်နဲ့ ပြည်သူ့ဆန္ဒတို့ အားလုံး ပေါင်းဆုံနေတဲ့ အကဲဆတ်ဆုံး အကြောင်းအရာ ဖြစ်ပါတယ်။
မူလကတော့ အမေရိကန်ဒေါ်လာ ၃.၆ ဘီလီယံတန်ဖိုးရှိတဲ့ ဒီစီမံကိန်းကို ၂၀၀၉ ခုနှစ် စစ်အစိုးရလက်ထက်က တရုတ်နိုင်ငံပိုင် China Power Investment Corporation (CPI) နဲ့ စတင်ခဲ့တာပါ။ အဆိုပါ ကုမ္ပဏီဟာ နောက်ပိုင်းမှာ State Power Investment Corporation (SPIC) အဖြစ် ပြန်လည်ဖွဲ့စည်းခဲ့ပါတယ်။
စီမံကိန်းပြီးရင် လျှပ်စစ်ဓာတ်အားရဲ့ ၉၀ ရာခိုင်နှုန်းကို တရုတ်နိုင်ငံကို တင်ပို့ဖို့ မူလ သဘောတူညီချက်မှာ ပါဝင်ခဲ့လို့ ပြည်သူတွေရဲ့ အကြီးအကျယ် ကန့်ကွက်မှုကို ကြုံခဲ့ရပါတယ်။ အဲဒီနောက် ၂၀၁၁ ခုနှစ်မှာ သမ္မတ ဦးသိန်းစိန်အစိုးရက ပြည်သူ့ဆန္ဒကို ရှေ့ရှုပြီး စီမံကိန်းကို ရပ်ဆိုင်းလိုက်ကတည်းက မြစ်ဆုံဟာ မြန်မာ့အချုပ်အခြာအာဏာနဲ့ ဧရာဝတီမြစ်ရဲ့ အသက်သွေးကြောကို ကာကွယ်ခြင်းဆိုတဲ့ ပြယုဂ်တစ်ခု ဖြစ်လာခဲ့ပါတယ်။
ဒါဆို အခုလို အခြေအနေမျိုးမှာ တရုတ်နဲ့ စစ်ကောင်စီက ဘာကြောင့် ဒီစီမံကိန်းကို ပြန်လည်အကောင်အထည်ဖော်ဖို့ စိတ်ဝင်စားနေကြတာလဲ။ အဖြေကတော့ နောက်ကွယ်မှာ နှစ်ဖက်စလုံးရဲ့ နိုင်ငံရေးတွက်ချက်မှုတွေနဲ့ မဟာဗျူဟာအကျိုးစီးပွားတွေ ရှိနေလို့ပါ။
စစ်ကောင်စီဘက်က ကြည့်ရင်တော့ လက်ရှိအချိန်မှာ စစ်ရေးအရရော၊ စီးပွားရေးအရပါ အဖက်ဖက်က အကျပ်အတည်း ဆိုက်နေတဲ့အတွက် တရုတ်နိုင်ငံရဲ့ နိုင်ငံရေးအရ အကာအကွယ်ပေးမှုနဲ့ ထောက်ခံမှုကို မရရအောင် ယူဖို့ လိုနေပါတယ်။ ဒါ့အပြင် တစ်ဖက်မှာလည်း မြန်မာနိုင်ငံဟာ လျှပ်စစ် မလုံလောက်မှုဒဏ်ကို နှစ်ပေါင်းများစွာ အဆိုးဝါးဆုံး ကြုံတွေ့နေရတာကြောင့် စီမံကိန်းကို ပြန်လည်အကောင်အထည်ဖော်ခြင်းအားဖြင့် စွမ်းအင်အကျပ်အတည်းကို ဖြေရှင်းနိုင်မယ်ဆိုတဲ့ အကြောင်းပြချက်ကို စစ်ကောင်စီဘက်က ပိုမိုအလေးပေးလာနိုင်တယ်လို့ သုံးသပ်သူအချို့က ရှုမြင်ကြပါတယ်။
တရုတ်ဘက်ကတော့ လက်ရှိမြန်မာနိုင်ငံရဲ့ နိုင်ငံရေးအခြေအနေကို ထည့်သွင်းတွက်ချက်ပြီး ရပ်တန့်နေတဲ့ မဟာဗျူဟာမြောက် ရင်းနှီးမြှုပ်နှံမှု စီမံကိန်းတွေကို ရှေ့ဆက်နိုင်ဖို့ ကြိုးပမ်းနေတယ်လို့ သုံးသပ်သူတွေက ရှုမြင်ကြပါတယ်။
တရုတ်အတွက် မြစ်ဆုံဟာ စွမ်းအင်တစ်ခုတည်းတင်မကဘဲ မြန်မာနိုင်ငံအပေါ် ရေရှည်ဩဇာလွှမ်းမိုးထားနိုင်မယ့် "ကြိုးကိုင် ကတ်ပြား" တစ်ချက် ဖြစ်နေလို့ပါပဲ။
ဒါပေမဲ့လည်း "ဒီလျှပ်စစ်ဓာတ်အားကို မြန်မာပြည်သူတွေ ဘယ်လောက်အထိ အမှန်တကယ် ရရှိမလဲ" ဆိုတဲ့ မေးခွန်းကတော့ ရှိနေဆဲ ဖြစ်ပါတယ်။ မူလ သဘောတူညီချက်ဟောင်းအတိုင်း လျှပ်စစ်အများစုကို တရုတ်ဘက်သို့ ပေးပို့ရမယ်ဆိုရင် မြန်မာပြည်သူတွေအတွက် အကျိုးအမြတ်ထက် ဆုံးရှုံးမှုက ပိုများနေမှာ ဖြစ်ပြီး၊ ဒီအချက်ကို ပြန်လည် ပြင်ဆင်ထားခြင်း ရှိမရှိကိုတော့ စစ်ကောင်စီဘက်က တရားဝင် ထုတ်ပြန်ထားတာ မရှိသေးပါဘူး။
