https://t.me/bahareh_moradi_psycho
گاهی کودکان برای رسیدن به قلهها نمیجنگند؛
برای از دست ندادن عشق و تأیید والدینشان میجنگند.
در دنیای ورزش، تفاوت بزرگی بین «تشویق کردن» و «بار گذاشتن» وجود دارد.
تشویق یعنی:
«تلاشت را دیدم، حتی اگر نتیجه نگرفتی.»
اما بار گذاشتن یعنی:
«لطفاً رؤیایی را زندگی کن که من نتوانستم.»
بسیاری از والدین با عشق فرزندشان را وارد ورزش میکنند؛
اما گاهی بدون اینکه متوجه باشند، حسرتهای نزیسته، مدالهای نگرفته و آرزوهای محققنشده را هم به کولهبار او اضافه میکنند.
و آن کودک کمکم یاد میگیرد ارزش خودش را نه در رشد، نه در لذت، نه در تلاش…
بلکه در نتیجه جستوجو کند.
روانشناسی ورزشی سالهاست یک پیام روشن دارد:
کودکانی که برای عشق به ورزش رشد میکنند، ماندگارتر از کودکانی هستند که برای جلب رضایت دیگران ورزش میکنند.
شاید بزرگترین قهرمانی یک پدر یا مادر این نباشد که فرزندش روی سکو بایستد.
شاید این باشد که فرزندش بتواند بدون ترس از قضاوت، مسیر خودش را پیدا کند.
شما چه فکر میکنید؟
آیا تا به حال در مسابقات یا باشگاهها چنین فشاری را روی کودکان دیدهاید؟
#روانشناسی_ورزشی
#سنگنوردی
