سیاست جمهوری اسلامی در مقابل مردم، سرکوب و تقویت زنجیرهای اسارت فکری و سوق دادنشان به سمت امپریالیسم آمریکا و اسرائیل است. به هر بهانه ای، حکم اعدام و زندان صادر می کند. روشنفکران مردم را خفه می کند تا مبادا ذره ای آگاهی در مورد منشاء معضلات اجتماعی و راه حل هایش به مردم برسانند. خرافه گویان را چاق و چله می کند و به آنان امکانات می دهد که بتوانند زنجیرهای اسارت فکری مردم را کلفت تر کنند. جوانان را در جهنم این نظام فاشیستی و سترون، مستاصل می کند تا به بیراهه هایی بروند که سلطنت طلبان و صهیونیست ها بر سر راهشان باز می کنند. گماردن جلاد آدمکشی به نام طائب در راس بسیج، اعدام های روزانه، تداوم دستگیری های سیاسی و زندانی کردن حتا کسانی که زمانی برای جمهوری اسلامی جنگیده اند.(به طور مثال رجوع کنید به نوشته رحیم قمیشی: «شرمگین، ما بیشرفها مانده ایم!) همه این ها تاکیدی دیگر است بر روابط خصمانه رژیم با مردم که بخشی از سوخت و ساز این نظام است. هر آزادیِ عملی که امروز مردم به دست آوردهاند، از بهزبالهانداختن حجاب اجباری گرفته تا گسترش محافل و مراکز آموزشی-آگاه گرانه، تجمعات اعتراضی معلمان، بازنشستگان و کارگران، دستاورد نبردهای سختی هستند که مردم علیه این حکومت و سران جنایتکارش پیش بردهاند. این نبرد باید ادامه یابد و اکنون بیش از هر زمان و در سراسر ایران باید بر توقف اعدام و آزادی بی قید و شرط و فوری زندانیان سیاسی متمرکز شود. مصوبه فوق ارتجاعی و مفتضح مجلس («مصوبه مقابله با نفوذ بیگانگان») و هر سیاستی که علیه آزادی بیان هر قشری از مردم و حق اعتراض قشرهای مختلف توده های مردم علیه حکومت باشد را باید بر سر مجلس و دولت کوبید تا تعرض به مردم در هیچ عرصه ای مجال نیابد. کارزار «جاسوسگیریِ» این رژیم درمانده و پوسیده، در واقع تلاشی است برای پوشاندن ماهیت واقعی خود وی؛ رژیمی که طی ۴۷ سال با تحمیل فقر و بیکاری گسترده، دینمداری و سرکوب اندیشه آزاد، تقویت پدر/مردسالاری و ستم گری ملی، عملاً دروازه های کشور را به روی تجاوز نظامی آمریکا و اسرائیل گشود. این رژیم در هر سیاست خرد و کلانش، سرنوشت مردم این کشور را به مراحم قدرت های امپریالیستی «غرب» و «شرق» و به بازی رقابت میان آنها گره زده و خودش مجرای وابستگی تمام و کمالِ ایران به قدرتهای امپریالیستی است. در واقع، «رهبری» در جمهوری اسلامی چیزی جز دلالیِ همین وابستگی نیست. انتصاب های پسر علی خامنه ای بیان حقیرانه همین نقش به غایت ارتجاعی است
برگرفته از نشریه آتش شماره ۱۷۸
September 4, 2026 44
