ایران کنونی به واسطه ورود سرمایه های امپریالیستی شکل گرفت –عمدتاً از اواخر قرن ۱۹ به این سو. کشف نفت و تشکیل شرکت نفت ایران و انگلیس در سال ۱۹۰۶ نقطه عطف در این روند بود و پس از جنگ دوم جهانی و تحت سلطه امپریالیسم آمریکا به صورت جهش وار پیش رفت. بنادر نفتی مانند آبادان و خارک ساخته شدند. زیرساختهای حملونقل رشد یافتند. راه آهن سراسری جنوب- شمال برای تسهیل جریان یابی سرمایه و نیز برای تامین «امنیت» برای سرمایه و تسهیل کنترل سرزمینی ساخته شد. تنگه هرمز، گره گاه سیمهای تلگراف شد (و امروز گرهگاه کابلهای زیردریایی اینترنت). طبقه سرمایه دار جدیدی به وجود آمد. قدرت سیاسی از طبقه زمیندار سنتی و دربار و روحانیت به طبقه سرمایهدار شهری و دولت جدید که تضمین کننده وابستگی ساختارمند ایران به نظام سرمایه داری جهانی بود، منتقل شد. ارتش مدرن و پلیس و دستگاه امنیتی «مدرن» به وجود آمد.
فصل هشتم کتاب، با عنوان «غنائم جنگ» با نقل قولی از دین آچسون (معمار سیاست بین المللیِ امپریالیسم آمریکا پس از جنگ دوم و در دوران «جنگ سرد») شروع می شود: « امپراتوریهای بزرگ اروپا از طریق مستعمرات و حوزههای نفوذ خود، اقتدار، نظم و احترام به تعهدات قراردادی را تقریباً در همهجا گسترش دادند.
از نشریه آتش شماره 177 در سایت cpimlm.org - ویدیو مربوط به سانسارا تیلور در سایت revcom.us در دسترس شماست
https://www.instagram.com/reel/DcJdrLMqPOp/?igsh=MXd2djVnZjlyaGg2eg==
August 17, 2026 104 1
