#تأملات
هیچکس بر شمع -در آتشزدن- رحمی نکرد
از ازل بر حال ما میگرید استعدادِ ما
#بیدل
شمع را برای سوختن تولید میکنند و هنگام استفاده از آن، راحت آن را روشن میکنند و میسوزانند و نه تنها کسی برای شمع دلش نمیسوزد بلکه همگان از نور و زیبایی آن لذت میبرند.
انسان نیز در کارگاه هستی مستعد سوختن است. تنها اوست که بار آگاهی را بر دوش میکشد و به واسطهی این آگاهی باید بسوزد و بسازد. تنها انسان است که رنج بودن را آگاهانه تحمّل میکند و میداند که روزی مرگ او را در کام میکشد و خواب زندگی تعبیری جز مرگ ندارد.
پس ما برای سوختن و درد کشیدن آفریده شدهایم و هستی ما مستعد رنج کشیدن است و بر درد و رنج ما در کائنات کسی را دل نمیسوزد. روند هستی بر این اساس است که شاهد رنج کشیدن ما باشد و برای این که هستی وجود داشته باشد باید انسانی باشد و رنج آن را تحمّل کند.
تراژدی ما این نیست که جهان ما را به رنج میاندازد؛ تراژدی عمیقتر این است که خودِ ساختار وجودی ما، ما را مستعد رنجکشیدن کرده است.
چرا از ازل؟ «از ازل» بیت را از یک رنج شخصی به یک مسئلهی هستیشناختی تبدیل میکند. بیدل نمیگوید امروز یا در یک حادثه گرفتار شدهایم؛ میگوید از همان آغاز مستعد سوختن و رنجکشیدن بودهایم.
ا.نادری
http://t.me/Naglemaani
Telegram
چراغِ روشن
دانش اندر دل چراغ روشن است
8
2August 23, 2026 511 9
