ما فکر میکنیم اون ۲۰ دلاری که هر ماه به OpenAI میدیم، یه جور حق اشتراکه. مثل اینکه داریم یه بلیط VIP میخریم برای استفاده از یه ابزار فوقالعاده. اما حقیقت؟ ما اصلاً توی این بازی مشتری نیستیم. ما خودِ بازیایم. این ۲۰ دلاری که میدیم، بیشتر شبیه یه ژتون ورودی به یه بازیه. بازیای که توش داریم با هر سوال، هر متن، و هر استفاده، به مدلی کمک میکنیم که برای "بزرگها" ساخته شده؛ همونهایی که حاضرن ماهی چند هزار دلار بدن تا این مدلها بدون ما هم کارشون رو انجام بدن. بازیه هوشمندانه ای هست ، ما داده میدیم، مدل قویتر میشه، هزینههاشون کم میشه، و در نهایت اون چیزی که ما به رایگان براشون تمرین دادیم، به شرکتهای بزرگ فروخته میشه. راستش رو بخواید ، این چرخه خیلی هم بد نیست. ما داریم یه انقلاب میسازیم، ولی نباید فراموش کنیم که تو این انقلاب، بیشتر شبیه آجرهایی هستیم که دیوارهای یه امپراتوری رو بالا میبرن. مشتری واقعی اونجاست که بتونه برای حذف "ما"، هزاران دلار هزینه کنه.
10
6
5
4
3
2
2
