ㅤ همه‌ی به تعویق انداختن‌ها، دلیلش تنبلی نیست. گاهی تو می‌دونی باید…

گاهی تو می‌دونی باید چه کاری انجام بدی، اما هر کاری می‌کنی نمی‌تونی شروعش کنی. به‌جاش خودت رو با کارهای دیگه سرگرم می‌کنی، سراغ کارهای کم‌اهمیت‌تر می‌ری، هی با خودت می‌گی الان شروع می‌کنم، چند دقیقه دیگه شروع می‌کنم، اما ساعت‌ها شاید روزها می‌گذره و تو هنوز هیچ کاری نکردی.

وقتی برای مدت طولانی تحت استرس باشی، حتی ساده‌ترین کارها هم ممکنه به نظرت سخت و طاقت‌فرسا بیان.
چرا که استرس مزمن می‌تونه تمرکز، تصمیم‌گیری و توانایی شروع و سازمان‌دهی کارها رو مختل کنه.
پس گاهی چیزی که واقعاً خسته‌ات می‌کنه، خودِ کارهایی نیست که باید انجام بدی، فشاریه که موقع فکر کردن به انجام اون کارها احساس می‌کنی. در این شرایط، حتی فکر کردن به یک وظیفه هم می‌تونه با اضطراب و احساس درماندگی همراه بشه و به تعویق انداختنش، موقتاً از این فشار کم کنه.

گاهی مسئله این نیست که نمی‌خوای شروع کنی، مسئله اینه که ذهنت از قبل، زیر بارِ انجام دادنش خسته شده.

_ روان‌شناسِ ایرانی