مغموم

یک زندگی خراب و مزخرف داریم با شور اشتیاق زیاد برای زندگی، این بیشتر از عشق و دیوانگی ایست. نیست؟ ما از بدو تولد هم عاشق متولد شدیم. زندگی هنوز مارا در خماری لذت هایش گذاشته. چه معشوقه بی رحمی، یعنی معشوقه امان چشم اش دنبال کیست؟

واکنشم‌ نسبت به همه‌چی:

تنهایی خوشحال شدم، تنهایی ناراحت شدم، تنهایی تحمل کردم، تنهایی بزرگ شدم و دیگر عادت کردم. حالا تو را میان این همه تنهایی کجا راه بدهم؟ تنهایی هایم عادت ندارند.

با غم و درد میشد کاری کرد با احساس پوچی چه کار کنم؟

من آن‌طور که می‌نویسم سخن نمی‌گویم، آن‌طور که سخن می‌گویم نمی‌اندیشم، آن‌طور که باید بیندیشم فکر نمی‌کنم، و همین‌طور تا به تیرگی عمیق ادامه می‌یابد.

Poshte In Jang Ha

مغموم

سردرد، شب ها در خانه‌ام را میکوبد و مهمان ناخوانده میشود. خواب لباس می پوشد از خانه بیرون می زند و شب گردی میکند، غم هم معشوقه ام برای گذراندن شب میشود.

ببین چطور آرزوهای ما آب می‌روند تا در حصار تنگِ کنونی‌مان جا شوند. امروز دیگر حتی نمیخواهم حالم بهتر شود فقط همین طور که هست بماند.

[media, no text]

نخی سیگار، لیوانی چای، چند تا کتاب، خلوتگاهی برای فرار از زندگی، در آخر هم خواب، ما را بس است.

[media, no text]

Marge Ghoo

برایم مهم نیست دیگران چه فکری راجع به من میکنن، دیگران اگر فکر کردن بلد بودن یک فکری به حال خودشان میکردن.