«من فکر می‌کنم جز اندکی کمرنگ کردن گشت ارشاد، پزشکیان تقریباً در عملی کردن همهٔ وعده‌هایش ناکام خواهد ماند. مگر این که (این مگر این که خیلی مهم است) ساختار تصمیم بگیرد کار دیگری بکند. اگر ساختار تصمیم بگیرد، پزشکیان که هیچ، سنگ هم روی صندلی او بگذارند همان اتفاق‌ها می‌افتد. دیگر از رابطه با عربستان و بحرین (شریک اصلی غیرناتویی آمریکا درخاورمیانه) که عجیب‌تر نیست که اولی در دولت رئيسی انجام شد و دیگری گام‌های نهایی‌اش در زمانی طی شد که کشور نه رئيس‌جمهور داشت و نه وزیر امور خارجه.
حالا با این اوضاع، اگر چنین فرض‌هایی دارم، چرا پزشکیان؟ به دو علت. علت اول احساسی و علت دوم منطقی است. علت اول این که پزشکیان در این سال‌ها می‌تواند نقش همان میکروفنی را ایفا کند که در مناظره جلوی فاضلی بود. اگر روشن بماند، حرف‌های معقول‌تری از آن در می‌آید و اگر به گوشه‌ای پرت شود، نمایش جذابی از وضع واقعی ماست. علت دوم هم این که یک «توپ تنش» در فوتبال سیاسی کشور ما وجود دارد که مدام به این سو و آن سو پرت می‌شود. در دوران رئیس‌جمهور اصولگرا این توپ در خیابان‌ها خواهد بود. با فشار بر سبک زندگی، با فشارهای روانی مضاعف به مردم. با مشکلات اقتصادی و سیاسیِ مضاعف. حضور پزشکیان در قدرت، توپ تنش را به سمت ساختار شوت میکند. حالا که این آدم داوطلب شده، اصلاح‌طلب‌های بی‌کار و بی‌جا هم سرشان درد میکند. خودشان با ساختار سرگرم شوند و ببینند چه می‌کنند. ما هم در همین قله‌های پیشرفت که طی چند دهه برایمان ساخته‌اند، می‌بینیم و سیاحت می‌کنیم.»
متن بالا برشی کوتاه از نوشتهٔ اخیر محمدرضا شعبانعالی بود که نسخهٔ کاملش رو هم می‌تونید از طریق این لینک مطالعه کنید.
اما صحبتی با دوستان: من اهل سیاست نیستم و سواد تحلیل مناسبات پیچیدهٔ سیاسی رو هم ندارم و تا پیش از این هم رای ندادن رو تصمیم شخصی مناسب‌تری می‌دونستم. اما به نظرم اوضاع کشور و سطح کلی رفاه مردم با گزینه معلوم‌الحال اصولگرا تعریف جالبی نخواهد داشت. برخی هم از این زاویه به این موضوع نگاه می‌کنند که رای به فلان فرد، نزدیک‌تر کردن تن نیمه جان سیستم به مرگ حتمی است که من احساس می‌کنم این افراد درک درستی از مکانیک و مکانیزم سیستم‌های پیچیده ندارند و مفروضاتشان این‌گونه است که این سیستم و این آقایان که بالاخره رفتنی‌اند، پس به کاندید همسو با این‌ها رای بدهیم که زودتر خودشان کلک خودشان را بکنند و بروند و ما را هم خوشحال کنند. غافل از این‌که یک: هیچ کس زمان فروپاشی یک سیستم را - هرچقدر هم که ناکارآمد باشد - نمی‌تواند پیش‌بینی کند و دو: بدبختی و فلاکت متاسفانه هیچ کفی ندارد که وقتی به آن برسیم دیگر سختی‌ها و مشقت‌ها متوقف شوند و آن‌وقت بگوییم خب؛ حداقل اوضاع دیگر بدتر از این نمی‌شود. خیر. اوضاع همیشه می‌تواند از آن‌چه در خواب و بیداری هم نمی‌توانیم تصور کنیم بدتر و بدتر شود و مثل مجموعه اعداد حسابی نیست که با رسیدن به صفر تمام شود بلکه مشابه مجموعه‌ای از اعداد صحیح است که با رسیدن به صفر تازه وارد اعداد منفی می‌شویم و اگر دستمان به سقف آسمان رسیده است، به انتهای این مجموعه هم می‌تواند برسد. بنابراین من فکر نمی‌کنم قماری به این بزرگی روی تمام شدن عمر یک سیستم که هزینه‌اش را قرار باشد مردم با عمرشان بدهند، قمار جالبی باشد.
و در نهایت من هم مثل شما می‌دانم که هیچ شعبان و رمضانی در این کشور نخواهد توانست اوضاع را آن‌گونه که باید و آن شیوه که ما می‌خواهیم تغییر دهد؛ اما ترجیح من این است که دلار در پایان یک دوره، به جای ۱۵۰ هزار تومان، ۱۲۰ هزار تومان باشد و دو نفر از ما کم‌تر در خیابان برای نداشتن حجاب از مشتی گاو و گوساله کتک بخوریم و دو اتفاق بد کم‌تر در این کشور ببینم و دو خبر احمقانه و دو قانون مضحک کم‌تر در این کشور بشنویم.
سخن پایانی هم این‌که مخاطب این نوشته، مخاطب عام نیست و من هم تمایلی به شنیدن نقد و نظر موافق یا مخالف افرادی که انتهای کنش‌گری‌شان بی‌نام و بی‌نشان نوشتن مطالب اعتراضی در صفحهٔ شخصی‌شان و در مقابل دوستان و فامیل‌هایشان است و در خیال خودشان در حال عصیانگری و زیر میز زدن هستند هستند ندارم. اگر هم مخاطب گذری این نظر را می‌خواند و دیدگاه دیگری دارد، یک صفحه بزند و با نام و نشان واقعی نظرش را با دلایل و مفروضات مشخص در معرض دید عموم قرار بدهد.
مخلص همهٔ دوستان.
۱۱ تیر ۱۴۰۳ ۴۷۱ ۵
