«رها» برای من درباره اثر پروانه‌ای بود.
اگرچه ممکنه نویسنده یا فیلمساز نظر دیگه‌ای داشته باشن، اما من فیلم رو این‌جور نگاه می‌کردم.
برای من محور فیلم، اثر پروانه‌ای بود. اینکه رفته‌رفته، توی تصمیم‌های پدر خانواده، فرزندان و مادر خانواده، اون جاهایی که مورد سرزنش قرار می‌گیرن یا تحت فشار قرار می‌گیرن، وادار به کار، عمل یا رفتاری می‌شن که با بقیه رفتارها و نوع نگاهشون در تضاد و تناقضه. هی انگار این خانواده فرو می‌ریزه، فرو می‌ریزه.
اون اثر پروانه‌ای که مثلاً ممکنه از قبل‌تر شروع شده باشه، ولی از جایی که یه دختری برای خودکشی خودش رو جلوی قطار مترو می‌اندازه، راننده قطار به دلیل فشار عصبی دیگه نمی‌تونه به کار ادامه بده و با توجه به این که تا حدودی مشکل اعصاب پیدا کرده، زندگی این خانواده چطور دگرگون می‌شه و به کجا ختم می‌شه. من فیلم رو بیشتر این‌طور دیدم.
هنگام دیدن فیلم، تقریباً همه شخصیت‌های اصلی من رو درگیر کردن. چهار شخصیت اصلی، نه شخصیت‌های فرعی.
فقط موضوعی که برام بود این بود که توی بازی شهاب حسینی و پسرش، یعنی کسی که نقش پسرش رو توی فیلم بازی می‌کرد، اغراق زیادی دیدم و ضعف زیادی هم دیدم. مخصوصاً از جایی که اجرای اون نقش خیلی سخت بود. به نظرم اون بازیگر نتونست اون بخش رو اون‌جوری که باید اجرا کنه؛ همون جایی که خانواده متوجه می‌شن خطای بزرگ رو پسرشون مرتکب شده و اونجایی که پسر می‌خواست خشم و احساسات خودش رو بروز بده. به نظرم اون بخش جزو ضعیف‌ترین قسمت‌های بازی بود.
اما در کل، تا حدود زیادی با هر چهار نفر این خانواده همراه شدم.
این فیلم من رو یاد خیلی چیزهایی انداخت که توی زندگی روزمره باهاشون درگیرم، اما همه‌شون برای من حول محور اثر پروانه‌ای بود. یعنی به این فکر می‌کردم که یه تصمیم، یه دروغ، یه اشتباه یا حتی یه اتفاق که ممکنه تو هیچ نقشی توش نداشته باشی و هیچ کنترلی هم روش نداشته باشی، چطور ممکنه به صورت اثر پروانه‌ای، چند سال بعد عواقبش رو به شکل دیگه‌ای نشون بده.
با نگاه فیلم موافقم. احساس می‌کنم فیلمساز و نویسنده موضوعاتی رو خواستن به تصویر بکشن که هرچند موضوعات خیلی غریبی نیستن. توی جوامعی که شرایط اقتصادی ناهماواره، ممکنه اتفاقات خیلی زیادی شبیه به این در حال رخ دادن باشه. ولی هر قسمت از ماجرا رو از تاریک‌ترین قسمت واقعه روایت می‌کردن. خیلی، به قول امروزی‌ها، زیادی دارک بود.
اگر فقط یک سؤال رو بخوام از این فیلم با خودم ببرم، شاید یه ذره خنده‌دار یا بی‌معنی به نظر برسه، ولی اون سؤال اصلی و محوری برای من اینه:
اگر آدم آرمان‌ها، ارزش‌ها و فلسفه زندگی خودش رو مرتب به خودش یادآوری کنه، آیا باز هم ممکنه این‌قدر خطا کنه؟ این‌قدر مسیرش به سمت یک مسیر کج تغییر کنه؟
@mofattesh
1July 12, 2026 94
