🔹شاعر هراتی نوشت؛
📚 بدسگالان در پی ایران ویراناند/ این کاخ بلند را گزند انیران نخواهد رسید
مولاداد رستمی، در یادداشتی با محکوم کردن حمله به ایران، از پیوندهای عمیق تاریخی و فرهنگی میان ایران و خراسان سخن گفت و تأکید کرد که با وجود بدخواهی بدسگالان از گزند انیران در امان خواهد ماند.
▪️به گزارش روابطعمومی معاونت امور فرهنگی وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی؛ مولاداد رستمی، شاعر اهل هرات حمله تجاوزکارانه آمریکایی-صهیونیستی به خاک کشورمان ایران را محکوم کرد و یادداشتی برای ایران و ایرانیان نوشت که در ادامه میخوانید:
▪️«انسانها با تمام اختلافاتی که با هم دارند، هرگز نمیتوانند بر نقاط اشتراکشان _ که کم هم نیست_ پل بزنند و بگذرند. جایی اگر آتش جنگی روشن باشد، دودش شاید چشم مردمان زیادی را نیازارد اما بدون تردید دلهای زیادی را خواهد آزرد. دل مرز نمیشناسد، انسانیت حدود و ثغور ندارد، همدردی رنگ نمیپذیرد و مهر و عاطفه گوینده زبان شناخته شدهای نیست.
▪️اکنون با کنار هم چیدن تکههای این پازل تصور کنید مردمانی همسایه، همآیین، همزبان، همفرهنگ، همتاریخ، همیار، همخون و همتبار درگیر جنگی ناخواسته شده باشند، حال دل چون باشد؟ پشتی که بر آهن داغ چسپیده، جگری که تیر چاچی خورده، پایی که خار مغیلان خلیده و دستی که اخگری بر آن نهیده.
▪️ایران گرچه روی نقشه همسایه غربی ماست، اما مگر میشود دو ربع خراسان را از هم جدا کرد؟ هرات و نیشاپور، بلخ و توس، فوشنج و جام، کروخ و بسطام و... کابل و تبریز، غزنه و اصفهان، بدخشان و شیراز، یکی سرزمین لعل و دیگری شعر، اینان دو روی یک سکهاند، دو روی شعر و ادب پارسی، دو روی عرفان خراسانی، دو روی نجابت آریایی. شاید کسانی بگویند که این سخن بیش از آن که تحلیل واقعبینانه باشد، آرمان است، باشد؛ آرمانی است دوستداشتنی. زیبا و گوشنواز حتی اگر دروغ باشد که نیست. بدیهی است وقتی دو ملت دو سده است که از هم جدا افتادهاند و در دو حاکمیت سیاسی دگر از هم زیستهاند اکنون با هم سلایقی متفاوت داشته باشند، اندکی در لهجه، در برداشت از تاریخ مشترک، در جهانبینی، در سبک زیستن و... هیچ یک از اینها دلیل موجهی برای جداسازی نیست، که از رودی دو جوی کشیدهاند به رود که برگردند، فرقی میان این و آن نیست؛ چون دجله و فرات در اروندرود. رود کدام است؟ فردوسی، انصاری، ناصر خسرو، سنایی، فرخی، رودکی، نظامی، خیام، عطار، مولانا، سعدی، حافظ، عراقی، صائب، هلالی، ازرقی، هاتفی، جبلی، عرفی، شعر، تاریخ، فرهنگ، عرفان، زبان، ریشه، تبار، هویت، خون، نژاد و…
▪️ایران هرگز سرزمین نازپروردهای نبوده، درد کشیده، جنگ دیده، آب از لبه تیغ چشیده، هربار ققنوسی بوده، گلی از میانه خار، رستمی گذشته از هفتخوان، سیاووشی بدرآمده از آتش، زالی رسیده از البرز، پیروز، سر بلند، باشکوه، استوار، یلی با شانههای ستبر، شمشیری به کف که از نوک آن خون بدخواهان چکیده.
▪️امروز هم که دیو سیاه جنگ چنگ و دندان نشان داده و دژخیمان آرزوی تخت کیانی کردهاند، ایران و ایرانی را غم مباد، این کاخ بلند را گزند انیران نخواهد رسید. دریغ است ایران...
باشد که شاهنامه بخوانیم:
دریغ است ایران که ویران شود
کنام پلنگان و شیران شود
همه جای جنگی سواران بُدی
نشستنگه شهریاران بُدی
کنون جای سختی و رنج و بلاست
نشستنگه تیزچنگ اژدهاست
کسی کز پلنگان بخوردست شیر
بدین رنج ما را بود دستگیر
کنون چارهای باید انداختن
دل خویش ازین رنج پرداختن
◾️با آن که خیلیها بدسگالانه در پی ایران ویران و کنام شیران و پلنگاناند، ولی فراموش کردهاند ایران فقط یک کشور نیست، دل است، هویت است، تاریخ است، اسطوره است، آنجا که شاهنامه باشد، پارسی باشد، شعر نغز دری باشد آنجا ایران است، چه کابل چه خجند، چه غزنه چه بخارا، چه غور چه سمرقند، گو که پهلوان سیستان هم برای سرکوب انیران سپاه از کابل فراهم میآورده:
سپه را یکایک ز کابل بخواند
میان بسته بر جنگ و لشکر براند
◾️امید ما به دادار دادگر است تا چشم بدبینان ایران را کور کند، دست تطاولشان را دور بدارد و پای هجومشان را بلنگاند، که:
چو ایران نباشد تن من مباد
بدین بوم و بر زنده یک تن مباد
مولاداد رستمی
هرات، بیستم اسفند/ حوت ۱۴۰۴ هجری خورشیدی»
#خانه_کتاب_و_ادبیات_ایران
@AvayeQalam
Forwarded fromآوای قلم
26May 1, 2026 911 5
