عکس همسرش را در دست گرفته است؛ چشمانش پر از اشک است، اما صدایش نمیلرزد. با همان بغضی که در سینه پنهان کرده، با افتخار میگوید: «همسرم...»داغِ جوانِ زندگیاش را بر دل دارد، اما نمیگذارد این داغ، قامتش را خم کند. میداند اشک ریختن عیب نیست؛ اما در برابر دشمن، شکستن را نمیپذیرد.
او امروز فقط یک همسر داغدار نیست؛ ادامهی همان زنان بزرگیست که تاریخ، صبر و استقامتشان را به یاد دارد؛ زنانی که در مکتب زینب(س) آموختند میتوان سوخت، اما نگذاشت شعلهی ایمان خاموش شود.
زینب ها و اموهبها هنوز زندهاند؛ زنانی که وقتی عزیزشان را در راه خدا تقدیم کردند، پای انتخابشان ایستادند و داغ را با عزت پذیرفتند.
این زن هم از همان تبار است؛ همسرش را از دست داده، اما افتخارِ همسر شهید بودن را با تمام وجود به دوش میکشد.
اشک دارد، دلتنگی دارد، قلبش شکسته است... اما هنوز ایستاده است.
دزفول-مراسم بزرگداشت خلبان شهید، مجتبی حسینوند باقری
@MersadINT
