خانومِ خوش آب و هوا شیرازهای مست پاره داخل بطری تهران و سیگاری به لب در کوچه ی پشتی در جمع و تنهاس نیچه با اعصاب گه مرغی سعول چه بد میرقصه با اهنگای کردی بند نخورد لبای این چینی گل سرخی به درد اورده روزگار بدجور هم عضوی بوشهر ام.دی.دی شد از دریا به این خشکی جهان من بسته دخیل به صندوق پستی نامه بده خانوم خوش اب و هوا دیگه جهان داره در حسرت نامهت بگا میره میخونه تو کاباره قم با کاستوم لختی پرسیدن از اهواز خاک صحنه رو خوردی؟ گوشش بدهکاره به این کتابای صوتی شصت چهل برای اصفهان اسپرسوی فوری جهان من بسته دخیل به صندوق پستی سوخت دهن مهاتما از فلفل به این تندی شیخ اجل به فکر تکرار همه پرسی گفتم بهش شاخ نباتو با چاییت خوردی تو چارقد بیبی نمونده دیگه هیچ نقلی جهان من بسته دخیل به صندوق پستی نامه بده خانوم خوش اب و هوا دیگه جهان داره در حسرت نامهت بگا میره وسواس فکری تو سر این مشهد قرصی رز هارو پر پر کرده آ مستردام موجی گودو نمیخواد برسه؟ منتظرن جفتی جهان من بسته دخیل به صندوق پستی میباره ساری سخت از ابر سیاه مسری چاپ میکنن کتابو با برگه های فوتی ماهیا خودکار تن شدن تو ابای سربی جهان من بسته دخیل به صندوق پستی نامه بده خانوم خوش اب و هوا دیگه جهان داره در حسرت نامهت بگا میره فردن همه اعداد و دیده نمیشه زوجی رستم دستان بر نمیداره دیگه گرزی جهان من بسته دخیل به صندوق پستی دروغ و کاستی اومده از مدخل سستی توی کلیسا پاشو رو پاش میندازه منجی جهان من بسته دخیل به صندوق پستی تبریز تب میریزه روی یخهای قطبی مسکو تا ناموس رفته زیر لحاف کرسی جهان من بسته دخیل به صندوق پستی برلین کارتنخواب از افیون شده چرتی زمین پناه برد به بوتاکس از چینای عمقی جهان من بسته دخیل به صندوق پستی نامه بده خانوم خوش اب و هوا دیگه جهان داره در حسرت نامهت بگا میره فک کن به رامسر ببین یاد چی می افتی جهان من بسته دخیل به صندوق پستی گیلان برات ساخت لنگهی گوشوارتو فوری جهان من بسته دخیل به صندوق پستی ملبورن مزقونچی شده تو کوچه ی لطفی جهان من بسته دخیل به صندوق پستی خسته شده بیرجند از وعده های خلفی جهان من بسته دخیل به صندوق پستی عصای موسی تو گلوی برلینه عمری جهان من بسته دخیل به صندوق پستی به آدم تپل میگن مال کیو خوردی؟ جهان من بسته دخیل به صندوق پستی پروردگارا آنتنم رفت داشتی میگفتی جهان من بسته دخیل به صندوق پستی قفل اتاق باز میشه با یه سنجاق قفلی جهان من بسته دخیل به صندوق پستی جهان من بسته دخیل به صندوق پستی جهان من بسته دخیل به صندوق پستی نامه بده خانوم خوش اب و هوا دیگه جهان داره در حسرت نامهت بگا میره اینا چرا باورشون نمیشه حرفامو میگن نخوردی قرصاتو تاوانشم اینه من هم که یک دهکوره ی متروک مهجورم توی دلم یک بند دارن رخت میشورن بدون حتی پستچی و یک صندوق پستی منتظر پاکت نامه ی تو میمونم زنجیری نیستم چرا دست و پامو بستن اینا همش واقعیه تو مغز لامصب قرص نمیخورم توهم نیست دنیامه حال جهان به نامه ی تو بستگی داره تا اینکه تو پیدات شد یک شب بارونی جریان سیال موهات شبیه ناودونی رسیدی و فهمیدم این یه چیز عادی نیست زیر لبم گفتم تو پستچی.. نه! خود اونی! چشام سیاهی رفت افتادم روی زانوم چترمو انداختمو گفتم درود خانوم لبریز از وقار نازی منحصر به خودت دستتو اوردی جلو گفتی پاشو آروم دستت کشیدم مثل یک موج تو دل دریا طوفانی شد کل وجودم اون شب زیبا جسارتی توی وجودم شعله ور شده بود گفتم بمونید مادمازل یک امشبو اینجا دستت رو تو کیف بردی گفتی اینم نامه گفتم خوندم همشو داخل چشماته گفتی داره تاریک میشه باید که برگردم گفتم جهان بی تو همین انداره ترسناکه گفتی نه آبادی نه آبی نه چراغی هست گفتم درختی سبز بعد از اون دوراهی هست گفتی میمونم امشبو روی درخت سبز گفتم بمون جا واسه ی یک ابر آبی هست راه افتادی سمت درخت زیر پای تو پهن میشد رو دشت انگاری یه فرش نو درخت تا چرخید دریای چشاتو دید شاخه هاشو تو آسمون تکون داد و رقصید برگاشو از ذوق زیاد تو اسمون می ریخت قه قهه زد از ته ریشه هاش میخندید تو سبزهاش چندتاییم تو برگ زرد دیدی چشمات خیس شد یواش رو برگا باریدی گفتی درخت سبز تو اینجا چرا موندی از جنگلت دور افتادی بیجا چرا موندی گفت که من امید این دهکوره دورم من اخرین درختی ام که سبز میمونم گفتی چرا انقدر پس نامه به من میداد گفت امیدواری هم گاهی امید میخواد گفتی بهرحال من که این سمتا نمیمونم گفت همین که اومدی هم از تو ممنونم روتو به من کردی تو چشمات یه چیزی فرق داشت حوا خودش نهال سبز سیبو داشت میکاشت توی دلت پیش خودت گفتی و خندیدی اما تو ابر بودی ما هم دلت رو میدیدم ابری که میتونست با یک باد برگرده کبریت خودسوزی این جهانو تر کرده گفتی جهانت من بمونم روبراه میشه؟ گفتم جهانم تازه با تو افتتاح میشه 1/2
خانومِ خوش آب و هوا شیرازهای مست پاره داخل بطری تهران و سیگاری به لب… — مِهزی — TG.ME
August 2, 2026 286
