نسلِ تنها؛ وقتی دانشجوها دیگر دور هم جمع نمیشوند
رز هوروویتز
قرنِ ضداجتماعی بالاخره به دانشگاهها هم رسیده.
طبق دادههای مؤسسه آموزش عالی دانشگاه UCLA، از سال ۱۹۹۴ تا امروز هم تعداد دانشجوهایی که بیشتر از ۶ ساعت در هفته مهمانی میروند و هم تعداد کسانی که بیشتر از ۶ ساعت در هفته حضوری با دوستانشان وقت میگذرانند، کاهش پیدا کرده است. از طرف دیگر، تعداد دانشجویان سال اولی که میگویند اغلب احساس میکنند از فضای اجتماعی دانشگاه جدا و منزوی هستند، طی دو دهه گذشته بیش از دو برابر شده است.
یکی از دانشجویان سال آخر MIT به هوروویتز گفته با اینکه عضو انجمنهای دانشجویی و تیمهای ورزشی است، بیشتر روزها حتی غذایش را هم تنها میخورد.
او میگوید: «احساس میکنم آدمی هستم که دنبال ارتباط با دیگران میگردم»، اما در عین حال «تقریباً چهار پنج روز در هفته تنها هستم!»
بعضی از پژوهشگران دلیل این اتفاق را گوشیهای هوشمند و شبکههای اجتماعی میدانند. هوروویتز مینویسد ساعتهایی که مردم در شبکههای اجتماعی میگذرانند، عملاً جای زمانی را گرفته که قبلاً صرف معاشرت و ارتباط واقعی با دیگران میشد.
همهگیری کرونا هم ظاهراً تأثیر ماندگاری روی روابط حضوری در دانشگاهها گذاشته است. از طرف دیگر، فعالیتهای دانشجویی و انجمنها هم کمکم بیشتر به چشم چیزی برای بهتر کردن رزومه دیده میشوند تا فرصتی برای دوست پیدا کردن و معاشرت.
بعضی مدیران دانشگاهها برای حل این مشکل حتی سراغ راهحلهای خلاقانه رفتهاند؛ مثلاً دانشگاهی درسی ارائه کرده که به دانشجوها یاد میدهد چطور دوست پیدا کنند. بعضی دانشگاهها هم مسیرهای رفتوآمد داخل محوطه را طوری طراحی کردهاند که احتمال برخورد فیزیکی و اتفاقی دانشجوها با یکدیگر بیشتر شود.
برایان کیسی، رئیس دانشگاه کولگیت، به هوروویتز گفته:
«هرچه بیشتر بتوانم کاری کنم دانشجوها اتفاقی سر راه هم قرار بگیرند، بهتر است.»
Forwarded fromMind Wave
1August 22, 2026 147 4 4
