دههی آخر قرن ۲۰ و دهه اول قرن ۲۱ را میتوان دهههای آخرین مقاومتها در برابر مرگ یا بازتعریف بازنمایی عینی در نظر گرفت. در این دو دهه بیشتر از هر زمان دیگری هنرمندان عکسبنیان تلاش کردهاند با چسبیدن به منطق عینی بازنمایی جایگاه تفاسیر پسامدرنیستی را بیش از پیش تقویت کنند.
در مورد منظرهنگاری نیز این منکرانِ سوگوار برای مرگِ واکنش به دنیای اطراف، بصورت پیوستن به رشتههای علمی در رابطه با زمین مانند زمینشناسی و آنتروپوسین یا به فعالیتهای سیاسی در این زمینه مانند ژئوپولتیکی و زیست محیطی، تلاش کردهاند همچنان به تفاسیر مخاطب در رابطه با تولیدِ ارزش اصالت ویژهای ببخشند.
میتوان گفت در گذر از این سوگواری، بجهت اغنا از فضای معنایی گذشته یا تسلط هر چه بیشتر انسان بر زمین، حالا وقت پذیرش دنیای نمادین تازه است. حالا وقت آن رسیده که هر شخص در راستای افزودن ذهنیتش به جغرافیا، با مشق و مطالعهی مضاعف، این واکنشگری را به نوعی کنشگری تحت معنای متامنظره (meta-landscape) ارتقا دهد.
9
1
1
1August 26, 2024 488 4
