6
اونی که پول داره لیاقتشو نداره، اونی که لیاقت داره پولشو نداره.
اونی که زور داره مغزشو نداره، اونی که مغز داره زورشو نداره.
اونی که شانس داره قدرشو نمیدونه، اونی که قدرشناسه شانس نداره.
اونی که شرایطشو داره حوصلشو نداره، اونی که حوصله داره شرایطشو نداره.
اونی که صادقه و با همه روراست حرف میزنه کسی باورش نمیکنه، اونی که دروغ میگه همه براش دست میزنن.
دیگه مهم نیست چی گفته میشه، مهم اینه کی داره میگه.
پست کردن یه منظره خوشگل تو اینستا بیشتر حال میده تا اینکه همون منظره رو با چشم خودمون ببینیم.
ما تو یه دورهای زندگی میکنیم که استاد دانشگاه فقط از رو کتاب میخونه، معلم عملیات تروریستی انجام میده، قاری قرآن بچهبازی میکنه، آدم باسواد کسیه که خوب بلده با ChatGPT کار کنه، برنامهنویس یهشبه چند هزار خط کد میزنه، دکتر تا پولشو ندی اصلاً وارد اتاق عمل نمیشه، تریبون افتاده دست کسی که جنگ جهانی دومو میگه جنگ جهانی یازده، سواد و شعور انگار با هم دشمن شدن و با این حال همهمون فکر میکنیم خیلی هم میفهمیم!
تو این عالم بزرگ، چه از نظر زمان چه از نظر فضا، وجود ما تقریباً هیچه. کل عمر انسان نسبت به عمر زمین میشه دو دقیقه از یه شبانهروز. ولی بازم جوری زندگی میکنیم انگار قرار نیست هیچوقت بمیریم، انگار واقعاً باور کردیم یه آفریدگاری بوده که توی این جسم گِلی ما یه چیزی دمیده و گفته شما بهترین مخلوق منین. من که باورش ندارم، ولی حتی اگه فرض کنیم همچین چیزی بوده، بیشتر شبیه اینه که حاصل تفش بوده تا یه فوت الهی! اگه ما بهترین مخلوقشیم، واقعاً باید گفت دمت گرم، چه شاهکاری خلق کرده!
