الغوث... در دعای فرج، سه بار می‌گوییم: «یا مولانا یا صاحب‌الزمان،… — • مَــ¹²⁸ــأوا • — TG.ME

الغوث... در دعای فرج، سه بار می‌گوییم: «یا مولانا یا صاحب‌الزمان، الغوث، الغوث، الغوث...» گاهی با خودم فکر می‌کنم چرا سه بار؟ چرا یک‌بار نگوییم «الغوث» و تمام؟ شاید بعضی صداها وقتی از عمقِ دلت بلند می‌شوند، یک‌بار گفتنشان کافی نیست. شاید «الغوث» اول، صدای زبان است؛ دومی، صدای دل؛ و سومی، صدای تمامِ وجودی که دیگر جایی جز او برای پناه بردن نمی‌شناسد. «الغوث» یعنی: به فریادم برس... یعنی وقتی همه راه‌ها را رفته‌ای و هیچ‌کدام به جایی نرسیده، هنوز کسی هست که می‌توانی نامش را صدا بزنی و از او یاری بخواهی. و چه کسی نزدیک‌تر از صاحب‌الزمان؟ چه آرامش عجیبی‌ست؛ اینکه بدانی در این عالم، دلی هست که تو را می‌شنود؛ حتی وقتی صدایت آرام است، حتی وقتی هیچ‌کس از بی‌قراری‌ات خبر ندارد... او تو را می‌داند، تو را می‌بیند و تو را می‌شناسد؛ با تمامِ خستگی‌ها، لغزش‌ها، دلتنگی‌ها و آرزوهایت. و چه دلگرم‌کننده است که بدانی این زمزمه‌ای که از اعماقِ دلت بلند می‌شود، پیش از آنکه به گوشِ خودت برسد، به گوشِ مبارکِ ایشان رسیده است... 🤍