جالب است، موراکامی به ما نمیگوید «زندگی با وجودِ فقدانها زیباست»؛ او میگوید «زندگی خودِ همین فقدانهاست» و به ما یادآوری میکند که انسان در تمامِ لحظاتِ زندگی، در حالِ باختن است؛ باختنِ زمان، آدمها، احساسات و حتی خودش. اما این باختن، پایانِ ماجرا نیست؛ آغازِ درکِ عمیقتر از بودن است. به عبارتِ دیگر، «زنده بودن» یعنی تواناییِ تحملِ «نبودن» در کنارِ «بودن»؛ یعنی اینکه بتوانی با تمامِ چیزهایی که روزی داشتی و حالا نیستند، راه بروی، بدون اینکه از حرکت بازبمانی. همانطور که خودِ موراکامی در جایی دیگر نوشته بود: «مرگ بخشی از زندگی نیست، اما فقدان، بخشِ جداییناپذیرِ آن است.»
August 21, 2026 81
