امروز به این فکر میکردم که چقدر از زندگیمون صرف چیزهایی میشه که هیچوقت قرار نیست به دستمون برسن.
بعضی آدما، بعضی مکان ها، بعضی فرصت ها و حتی بعضی نسخه هایی از خودمون که فقط برای مدتی کوتاه تصورشون کردیم. چیزهایی که شاید زمانی خیلی نزدیک به نظر میرسیدن و بعد، به هر دلیلی، مسیرمون ازشون جدا شد.
و عجیب اینه که همیشه هم لازم نیست برای از دست دادنشون اتفاق بزرگی افتاده باشه، گاهی فقط زمانشون تموم شده.
فکر میکنم آدم کمکم یاد میگیره همه چیز قرار نیست مال خودش باشه.
بعضی چیزا فقط برای چند قدم همراه آدم میان، چیزی بهش اضافه میکنن و بعد آروم از مسیرش کنار میرن.
یک کتابی که خیلی دوستش داشتی، یک شهر که فقط چند روز توش بودی، یک دوستی که زمانی بخش مهمی از روزهات بود، یا حتی رویایی که یک زمانی با اطمینان دربارهاش حرف میزدی و حالا دیگه نمیخوایش.
اینا لزوما شکست نیستن-
یه سری چیزا فقط متعلق به یک فصل خاص از زندگیان؛
وقتی فصل عوض میشه، طبیعیه که همه چیز رو با خودمون به صفحه بعد نبریم.
چیزهایی هستن که هنوز نرسیدن، آدمایی که هنوز ندیدیم، جاهایی که هنوز نرفتیم و اتفاقایی که هنوز نمیدونیم چقدر قراره برای ما مهم بشن..
https://t.me/LifeThroughHerEyes
Forwarded fromجوابدونی.
September 23, 2026 20
