گارگویل - Gargoyles
گارگویلهای کلیسای جامع نوتردام از قرن سیزدهم میلادی و همزمان با شکلگیری شاهکار معماری گوتیک متولد شدند. بر خلاف تندیسهای تزیینی، سازندگان این آثار معماران و سنگتراشان گمنام سدههای میانه بودند؛ هنرمندانی که مهارت مجسمهسازی را در خدمت مهندسی آب به کار گرفتند. گارگویلها در امتداد لبه بامها و آبچکانها به سمت بیرون تراشیده شدند تا با پرتاب آب باران از دهانههای خود به دورتر از دیوارهای کلیسا، از فرسایش و شسته شدن ملات سنگهای بنا جلوگیری کنند؛ راهکاری مهندسی که با ظرافتی هنرمندانه در کالبد هیولاهای سنگی تجسم یافت.
مفهوم بنیادین گارگویلها، بازتابی از باورهای مذهبی و کیهانشناسی قرون وسطی بود. چهرههای کریه، جانوران هیبریدی و دهانهای گشوده این تندیسها، نمادی از دور راندن شیاطین و ارواح خبیثه از حریم کلیسا محسوب میشدند تا نشان دهند شرارت و پلیدی در برابر تقدس درون بنا ناتوان است و به خارج رانده میشود.
واژه گارگویل از ریشه فرانسوی Gargouille به معنای «گلو» یا «قرقره کردن آب» گرفته شده که مستقیماً به عبور جریان سیلآسای آب باران از گلوی باز این مجسمهها اشاره دارد. همچنین در بازسازیهای قرن نوزدهم، معمار سرشناس فرانسوی، اوژن ویوله لودوک، با همکاری مجسمهسازان سنگی بسیاری از ناودانهای آسیبدیده قرون وسطایی را بر اساس همان سنت کهن گوتیک ترمیم و جایگزین کرد.
@licotiic
