ساهو - Sahu
ساهو در باورهای مصر باستان، بدن روحانی و جاودانهی انسان پس از مرگ بود؛ شکلی معنوی از بدن مادی که میتوانست پس از انجام آیینهای تدفین و مومیایی، از محدودیتهای جسم زمینی رها شود و در جهان پس از مرگ به حیات خود ادامه دهد. ساهو برخلاف خَت (Khat)، یعنی بدن فیزیکی، دیگر فانی و آسیبپذیر نبود و با جاودانگی ارتباط داشت.
مصریان باور داشتند که آیینهای صحیح تدفین، دعاها و طلسمهای جادویی میتوانند به بدن متوفی امکان تبدیلشدن به ساهو را بدهند. در این حالت، بدن روحانی میتوانست با با (Ba) و دیگر جنبههای روح انسان ارتباط برقرار کند و در قلمرو خدایان و جهان مردگان به حیات خود ادامه دهد.
ساهو معمولاً با تصویر مومیایی یا بدن انسانی پیچیدهشده در کفن نمایش داده میشد؛ زیرا همچنان شکل انسان را حفظ میکرد، اما دیگر مانند جسم زمینی در معرض فساد و نابودی نبود. در متون تدفینی، از ساهو به عنوان موجودی پایدار و فناناپذیر یاد میشود که میتواند در آسمان نزد خدایان زندگی کند.
ساهو با دیگر اجزای وجود انسان مانند خَت، کا، با و آخ تفاوت داشت. خَت بدن فیزیکی بود، کا نیروی حیات و با جنبهای از شخصیت و روح فرد محسوب میشد؛ در حالی که ساهو شکل روحانی و جاودانهای بود که پس از مرگ و انجام آیینهای لازم پدید میآمد. در برخی سنتها، ساهو با وضعیت کاملشده و دگرگونشدهی بدن پس از مرگ ارتباط داشت.
به این ترتیب، ساهو نمادی از دگرگونی، جاودانگی و پیروزی بر مرگ بود؛ بدنی روحانی که به انسان امکان میداد پس از پایان زندگی زمینی، همچنان وجود داشته باشد و به جهان ابدی خدایان و مردگان راه پیدا کند.
#اساطیر
@licotiic
