اَبر.: post #7062 — TG.ME

جدیدا که کمی بیش‌تر از قبل کوه می‌رم، تلاش می‌کنم تا راه‌های جدیدی که البته امن باشن برای بالا رفتن پیدا کنم. احساس می‌کنم گاها، جای پای بقیه اندازه‌ی من نیست. گاهی سخت‌تره و گاهی راحت‌تر. انگار متوصل شدن به اون‌ها، همیشه هم کار درستی نیست. همین مفهوم، چند دقیقه‌ی پیش این جمله رو در ذهنم آورد که؛ از تخته‌سنگ‌های دیگران استفاده نکن، جای پای خودت رو درست کن. شاید خیلی سخت دارم منظورم رو می‌رسونم اما به این معنا که چنگ زدن به دیگران هیچ‌وقت راهش نیست. شاید کوتاه‌مدت جواب بده اما بعد از یک مدتی خیلی محکم‌تر آدم رو زمین می‌زنه. آدم‌ها ناامیدت می‌کنن. آدم‌ها در نهایت زندگی خودشون رو دارن. آدم‌ها در نهایت می‌رن. اینکه من زندگی‌م رو بر اساس آدمِ دیگری برنامه‌ریزی کنم به من یک اضطراب و ترس دائمی از این می‌ده که همه‌چیز دستِ اونه، هر لحظه ممکنه من رو از من بگیره. نابودم کنه. اما وقتی کاری به کارشون نداشته باشی و برای تنها کسی که برنامه‌ریزی می‌کنی خودت باشی، انگار همه‌چیز خیلی راحت‌تره.🤷‍♀