اَبر.: post #7060 — TG.ME

اینکه ما از برنامه‌های خودمون بزنیم تا بتونیم مثلا دعوت یکی از دوستان‌مون رو برای قهوه بپذیریم چیز خوبیه و گاها حتی لازمه. اما می‌دونی اگر بیش‌‌ازحد بشه، ما ناخودآگاه خشمی رو نسبت به آدم‌های اطراف‌مون پیدا می‌کنیم با این‌وجود که آگاهیم از اینکه انتخاب خودمون بوده که دعوت‌شون رو بپذیریم و برنامه‌های خودمون رو به زمانِ دیگه‌ای موکول کنیم. همین آگاهی و ترس از اینکه مبادا من به دوستم چنین حرفی بزنم، ازم ناراحت شه و از دستش بدم، باعث می‌شه ما این خشم رو به سمت خودمون برگردونیم و به‌مرور زمان می‌شه غم سنگین و دلخوریِ عجیبی که نسبت به خودمون داریم. همه‌ی این‌ها رو گفتم که بگم من تا همین چندوقت پیش، از تمام برنامه‌های خودم می‌زدم تا درکنارِ دیگران باشم اما اخیرا چندوقته که می‌تونم یک تعادل نسبی بین‌شون برقرار کنم و به خودم بگم که حالا دو روز هم فلانی رو ندیدی اتفاقی نمی‌افته، اما اینکه با حالِ خوب و از سرِ شوق ببینی‌ش خیلی خیلی بهتر و قشنگ‌تره‌.