در نتیجه فنلاندی‌ها باید می‌پذیرفتند که برای رفع نگرانی‌های شوروی… — کتاب خانه جامع 📚 — TG.ME

در نتیجه فنلاندی‌ها باید می‌پذیرفتند که برای رفع نگرانی‌های شوروی باید مدام با مسئولان شوروی از بالا تا پایین گفت‌و‌گو کنند. تا وقتی شوروی احساس ناامنی می‌کرد، فنلاند هم امن نمی‌شد. این رویکرد موفق شد و این موفقیت تا جایی خود را نشان داد که وقتی یک بار از استالین پرسیده شد: " چرا تلاش نکرد حزب کمونیست را در فنلاند به قدرت برساند؟ " - او پاسخ داد: " وقتی پاسی کیوی را دارم، چه نیازی به حزب کمونیست فنلاند هست؟ " - در واقع این سیاست، نوعی تدبیر بازدارندگی بود، که ‌توانست موازنه‌ای بین حیات ملی و محیط جغرافیایی- سیاسی فنلاند ایجاد کند. سیاست خارجی فنلاند، نمونه‌ای از استفاده بهینه از بحران است. در نتیجه این سیاست، فنلاند از کشوری فقیر و مبتنی بر تولید کشاورزی به کشوری ثروتمند و صنعتی بدل شد. علاوه بر این سیاست خارجی فنلاندی‌ها نمونه بارزی از انعطاف‌پذیری این کشور در بحران هم هست، زیرا این کشور در واکنش به ترس‌ها و حساسیت‌های شوروی و برای حفظ استقلال ملی خود، اقداماتی انجام داد که در هیچ نظام مردم‌سالار دیگری فکرش را هم نمی‌توان کرد: فنلاند، رهبران خود را محاکمه کرد، انتخابات ریاست‌جمهوری را به تعویق انداخت و مطبوعات کشور را به خودسانسوری مطالبی سوق داد که ممکن بود شوروی را آزرده سازد. ۵. درس‌هایی برای آینده: دستاورد ملموس پیروزی این رویکرد فنلاند رفتاری است که شوروی در این هفتاد سال اخیر داشته است. شوروی در این هفتاد سال، نه به فنلاند حمله کرده و نه برای به قدرت رسیدن حزب کمونیست در فنلاند تلاشی انجام داده است. علاوه بر این پایگاه نظامی‌اش را در سال ۱۹۵۵ تخلیه کرده است. از این بابت رویکرد پاسی کیوی-ککونن، آموزنده است. اگرچه دایموند به این نکته واقف است که هیچ راه جهان‌شمولی برای رفع خطر یک ابرقدرت وجود ندارد، اما این بخش از تاریخ به ما گوشزد می‌کند که اقناع یک همسایه قدرتمند همراه با رویکرد واقع‌بینانه چقدر اهمیت دارد. درواقع درس جهان‌شمول این است: خطر وجود یک همسایه قدرتمند برای کشورهای کوچک غیرقابل انکار است. برای رفع چنین خطری باید گزینه‌های مختلف را در نظر گرفت و آن گزینه‌ها را واقع‌بینانه ارزیابی کرد. آن‌ گزینه‌ها می‌توانند ترکیبی از ایستادگی، سیاست‌ورزی واقع‌بینانه و محافظه‌کارانه باشند که هم استقلال ملی را حفظ کند هم مانعی در جهت توسعه کشور نباشد.