جایی برای مُردن.

یکی از مشکلات من اینه که نمی‌فهمم دقیقاً چه حسی دارم. برای همین، این روزها دارم تمرین می‌کنم که روی احساساتم اسم بذارم. و خب، چیزی که متوجهش شدم اینه که بیشتر از هر حسِ دیگه‌ای، چیزی که در طول روز تجربه‌اش می‌کنم، احساسِ شرمه. شرم از کافی نبودن، شرم از زیادی بودن، شرم از شکست خوردن، شرم از موفق نشدن…

راستش برای من کنترل نکردن کلی اوضاع، سخت‌ترین کاره. میترسم یکمی شل کنم و بعدش همه چی بهم بریزه. حس میکنم بیشترین چیزی که میخواستم؛ دوری از تنش بود ولی الان بیشترین چیزی که تجربه میکنم تنشه. انگار از هر چی بیشتر میترسی، زندگی همونو بیشتر سَر راهت قرار میده تا بالاخره باهاش مواجه بشی. حالا یا ازش عبور…

نمیدونم بی حسیه یا کمی نزدیک شدن به بلوغ؟ اما دوست دارم نظاره گر باشم بیشتر و دست از توضیح دادنِ اضافه بردارم. چیه این ترسِ از دست دادن؟! دلت میخواد هر جوری شده کاری کنی تا طرف مقابلت یاد بگیره تو رو اونطور که بهت احساسِ امنیت میده دوست داشته باشه و میخوای هر طور شده راهنماییش کنی ولی خب تو فقط دار…

Flowers

فراموش می‌شوی گویی که هرگز نبوده‌ای مانند مرگ یک پرنده مانند یک کنیسه متروکه فراموش می‌شوی مثل عشق یک رهگذر و مانند یک گل در شب... فراموش می‌شوی - محمود درویش.

DORI AZ MAN / دوری از من

خیلی میترسم افکارمو به زبون بیارم و بعدش چیزی که میشنوم، ترسناک باشه...

[media, no text]

سگ‌های پاسوخته تمام این بی‌راهه‌ها را تا آخر می‌دوند. و ما، با تردیدهای زخمی، از میان دندان‌های بیدارِ شب، راهی برای زنده ماندن می‌جوییم...

Monster 2

[media, no text]

ترسیده، سردرگم، مضطرب و کلافه...!

see me cry

Empty Eyes