واقعاً آدم‌های خوب معمولاً همین‌طورند. آدم‌های خوب خیلی وقت‌ها درباره… — رحیل — TG.ME

واقعاً آدم‌های خوب معمولاً همین‌طورند. آدم‌های خوب خیلی وقت‌ها درباره ظلمی که بهشون شده حرف نمی‌زنن؛ هی می‌گذرن، هی می‌بخشن، هی سکوت می‌کنن و خیلی از چیزها رو پشت گوش می‌اندازن. با خودشون می‌گن «اشکالی نداره»، «مهم نیست»، «بگذره». اما در مقابل، یه عده آدم هستن که اون‌قدر پررو، وقیح و همیشه طلبکارن که حتی ظلم کردن و رفتار نادرستشون رو هم حق بدیهی خودشون می‌دونن. انگار هر کاری که با تو می‌کنن، از نظر خودشون کاملاً طبیعی و حق مسلمشونه. تو هرچقدر سکوت کنی، کوتاه بیای و چیزی نگی، فکر می‌کنن این سکوت یعنی حق با اون‌هاست. اما کافیه فقط یک‌بار لب به اعتراض باز کنی و بگی «این رفتاری که با من کردی درست نبود»؛ تازه همون موقع خودشون طلبکار می‌شن! شروع می‌کنن به اینکه چرا این حرف‌ها رو می‌زنی، چرا گذشته رو یادآوری می‌کنی، چرا اعتراض می‌کنی. انگار در تمام این مدت حق طبیعی‌شون بوده که با تو با سیاست، با بازی، با نامردی و حتی با کثافت‌کاری رفتار کنن؛ اما حق تو نبوده که حتی یک‌بار درباره‌ش حرف بزنی. واقعاً آدم‌های خوب توی این دنیا گاهی خیلی سختی می‌کشن؛ نه به خاطر اینکه ضعیفن، بلکه چون زیادی می‌گذرن، زیادی می‌بخشن و زیادی حرمت نگه می‌دارن. و متأسفانه گاهی همین خوبی و سکوت، دست آدم‌های خبیث و سیاست‌باز رو برای ادامه دادن باز می‌ذاره. شاید آدم خوب هم باید یاد بگیره که بخشیدن، به معنی فراموش کردن حق خودش نیست و سکوت، همیشه نشونه رضایت نیست