فکرشو بکنید حدود ۲۵۰۰ سال پیش، یه نامه از شوش باید به یه نقطه تو غرب امپراتوری میرسید؛ نه اینترنتی وجود داشت، نه تلفن و نه حتی جادههای امروزی.
اما امپراتوری هخامنشی واسه این مشکل یه راهحل فوقالعاده داشت: شبکهای سازمانیافته از راهها و چاپارها.
تو مسیرهای اصلی، ایستگاههایی وجود داشتن که بهشون چاپارخانه میگفتن.
یه پیک وقتی به یکی از این ایستگاهها میرسید، نامه رو میداد به یه پیک آماده دیگه و این پیک آماده با یه اسب تازه نفس، نامه رو به ایستگاه بعدی میرسوند و این فرایند تا رسیدن به مقصد ادامه پیدا میکرد.
به این ترتیب، پیام میتونست یه مسافت بسیار زیادی رو تو مدت نسبتاً کوتاهی طی کنه.
این سیستم فقط واسه فرستادن نامههای معمولی نبود. تو یه امپراتوری عظیم، حکومت باید میتونست خبر شورش، دستورهای اداری، گزارشهای نظامی و اطلاعات مربوط به استانها رو در سریعترین زمان ممکن جابهجا کنه.
هرودوت، مورخ یونانی، درباره سرعت این شبکه با شگفتی نوشته و توضیح داده که حتی سرما، باران، برف و تاریکی شب هم مانع حرکت چاپارها نمیشد.
@iR_Javan
