اوهــام

جنگ یک جدول تناسب بود، تا جوابش همیشه این باشد پدرم ضربدر چهل درصد، حاصلش بخش بر زمین باشد عده‌ای را ضریب منفی داد، عده‌ای را به هیچ قسمت کرد تا هر آن کس که سوء نیت داشت، تا ابد زیر ذره‌بین باشد یک نفر فکر آب و خاک که نه، در پی نان و آب بود از جنگ   خطر جبهه را خرید به جان، تا پس از جنگ خوش‌نشین ب…

دل آراما نگارا چون تو هستی همه چیزی که باید هست ما را #سنایی اوهــام

به ولای تو که گر بندهٔ خویشم خوانی از سرِ خواجگیِ کون و مکان برخیزم یا رب از ابرِ هدایت بِرَسان بارانی پیشتر زان که چو گَردی ز میان برخیزم بر سرِ تربتِ من با مِی و مُطرب بنشین تا به بویت ز لحد رقص کُنان برخیزم خیز و بالا بنما ای بتِ شیرین حرکات کز سرِ جان و جهان دست فشان برخیزم گرچه پیرم تو شبی …

بی پدر به سر خاک پدر، دخترکی صورت و سینه به ناخن می‌خست که نه پیوند و نه مادر دارم کاش روحم به پدر می‌پیوست گریه‌ام بهر پدر نیست که او مرد و از رنج تهی‌دستی رست زان کنم گریه که اندر یم بخت دام بر هر طرف انداخت گسست شصت سال آفت این دریا دید هیچ ماهیش نیفتاد به شست پدرم مرد ز بی داروئی وندرین کو…

تو بودی آن دم صبح امید کز سر مهر برآمدی و سر آمد شبان ظلمانی #حافظ اوهــام

با دل چون کبوترم انس گرفته چشم تو رام به خود نموده‌ام بازِ رمیدهٔ تو را تیر و کمان عشق را هر که ندیده، گو ببین پشت خمیده مرا، قد کشیدهٔ تو را #فروغی_بسطامی اوهــام

دعوی چه کنی؟! داعیه‌داران همه رفتند شو بار سفر بند که یاران همه رفتند آن گرد شتابنده که در دامن صحراست گوید: «چه نشینی؟! که سواران همه رفتند» داغ است دل لاله و نیلی است بَرِ سرو کز باغ جهان لاله‌عذاران همه رفتند گر نادره معدوم شود هیچ عجب نیست کز کاخ هنر نادره‌کاران همه رفتند افسوس که افسانه‌سرا…

یک جام شراب صد دل و دین ارزد یک جرعهٔ می مملکت چین ارزد جز بادهٔ لعل نیست در روی زمین تلخی که هزار جان شیرین ارزد خیام، رباعیات، رباعی شمارهٔ ۹۶ اوهــام

گلی که خود بدادم پیچ و تابش به اشک دیدگانم دادم آبش درین گلشن خدایا کی روا بی‌؟ گل از مو‌، دیگری گیرد گلابش‌؟ بابا طاهر، دو بیتی‌ها، دو بیتی شمارهٔ ۷۲ اوهــام

گر این روش که تو طاووس می‌کنی رفتار نه برج من که همه عالم آشیان داری #سعدی اوهــام

از حادثه لرزند به خود قصر نشینان ما خانه بدوشان غم سیلاب نداریم گرگان به سمورند نهان تا به گریبان ما بی دهنان طالع سنجاب نداریم #صائب_تبریزی اوهــام

تا ابد بوی محبت به مشامش نرسد هر که خاکِ درِ میخانه به رخساره نَرُفت #حافظ اوهــام

بر من قلم قضا چو بی من رانند پس نیک و بدش ز من چرا می‌دانند دی بی من و امروز چو دی بی من و تو فردا به چه حجتم به داور خوانند خیام، رباعیات، رباعی شمارهٔ ۷۰ برگردان به فارسی امروزی اگر تقدیر، بی‌اجازهٔ من، سرنوشتم را نوشته، پس چرا باید جواب پس بدهم؟ اعمال دیروز دست من نبود، امروز هم به دست من نیست…

آیدا در آینه لبانت به ظرافتِ شعر شهوانی‌ترینِ بوسه‌ها را به شرمی چنان مبدل می‌کند که جاندارِ غارنشین از آن سود می‌جوید تا به صورتِ انسان درآید. و گونه‌هایت با دو شیارِ مورّب، که غرورِ تو را هدایت می‌کنند و سرنوشتِ مرا که شب را تحمل کرده‌…

باز آمدم چون عیدِ نو، تا قفلِ زندان بشکنم وین چرخِ مردمْ‌خوار را چنگال و دندان بشکنم زآغاز عهدی کرده‌ام کاین جان فدایِ شه کنم بشکسته بادا پشتِ جان گر عهد و پیمان بشکنم #مولانا اوهــام