با این حال، بهترینِ واقعی، هیچ وقت دیده و درک نمیشه.
شما تو صدر جدول
تنها با افراد پر زرق و برقی آشنا میشین که یه پکیج کامل ارائه میدن و به "اندازه کافی و نه بیشتر"، بهترن.
حالا این اتفاقو یه سری طبیعی دارن که سر نا خودآگاه بودنش به راحتی میتونن از دستش بدن و نوسان موفقیت به وجود میاره،
و یه سری هم با خودآگاهی و دست گرفتن فرمون کریرشون.
اینجاست که یکی مثل من
روی به یادگیری معکوس و عقب گرد تکنیکی و سبک شناسانه میاره.
روی به فروتنی و فرار از خود.
خودی که طبیعتا مثل هر نفس دیگه،
سعیِ بر اثبات خودش به خودش داشت؛ به وسیله ی فرا پروازی.
یه جا اونقدری پر زدم که از اوزون رد شدم. به سکوت رسیدم.
اونجا بود که فهمیدم کمال رو نمیخوام؛
کمالی که مقیاس موقعیته، نه مقصدی برای رسیدن.
نسخه ی ناقص تر و خنگ ترِ من، همیشه چیزی بود که مردم بیشتر و بهتر میخواستن.
به طوری که تاوان ها و آفت های هوش، من رو به موجودی درونگرا، کمالگرا، تنبل و به شدت متفاوت تبدیل کرده بود.
من یاد گرفتم که هویت من، خودشناسی ناقص و درونی من نیست.
حداقل نه تا وقتی که دوس داری تو جامعه و پیش بقیه آدم ها زندگی کنی.
هویت ما، یک تصویر طراحی شدست.
حالا هر چه قدر این تصویر خودآگاهانه تر طراحی بشه، نرخ نفوذ و اعتبار شما بیشتره؛
اعتبار بیشتر پوله بیشتره و پول بیشتر هم زمانِ بیشتره.
پس فروتنی رو به آغوش بکشید تا زودتر به این نتیجه برسید که خاصیت و ارزش شما به انتخاب هاتونه نه کارت هایی که اول زندگی به شما داده شده تا باهاشون بازی کنید.
هر بازی مجبوره برای همه بازیکناش کار کنه و طوری طراحی شده باشه که همه پتانسیل خوبی برای برنده شدن داشته باشن.
پس بیاین هممون بهتر انتخاب کنیم تا تو چرخهء ارتباط و پول قرار بگیریم و با پول، زمان بخریم که با این سه فاکتور هر کاری میشه کرد.
3
1December 24, 2023 756 5
