همراهان عزیز، اساتید ارجمند و همکاران بزرگوار جامعه دندانپزشکی ایران
عرض سلام و ادب
اکسیدا ۲۰۲۶ به پایان رسید و حالا که کمی از روزهای کنگره فاصله گرفتهایم، شاید فرصت خوبی باشد برای گفتن یک «خسته نباشید» و یک سپاس از صمیم قلب.
این دوره تلاش کرد در کنار ارائههای علمی و فراهم آوردن فرصتی برای گفتوگو و هماندیشی، نگاهی نیز به یکی از دغدغههای امروز حرفهمان داشته باشد: «واقعیتهای علمی در برابر هیاهوی مجازی»؛ شعاری که هرگز به معنای تقابل با فضای مجازی و ظرفیتهای ارزشمند آن نبود، بلکه تلنگری بود برای استفاده آگاهانهتر از این فرصت بزرگ و عبور از هیاهو به سوی علم، شواهد و گفتوگوی سازنده. به همین دلیل، خود اکسیدا نیز از این ظرفیت بهره گرفت؛ با برنامه «فراتر از هیاهو»، استودیو اکسیدا، ویژهبرنامهها و گفتوگوهای زنده.
یکی از دلمشغولیهای این دوره، ارج نهادن به پیشکسوتان و استادانی بود که سالها برای علم و جامعه دندانپزشکی ایران تلاش کردهاند. با همین نگاه، دیسکاشنپانلها و برنامههای علمی سالنهای اصلی کنگره با حضور جمعی از این عزیزان شکل گرفت؛ حضوری که برای ما تنها یک انتخاب علمی نبود، بلکه ادای احترام به نسلی بود که بخش بزرگی از آنچه امروز داریم، حاصل سالها تلاش و دانش آنان است.
در کنار این بزرگان، در سالنهای تخصصی مستقر در سینماهای ایرانمال نیز تلاش شد فرصتی برای حضور همزمان استادان و متخصصان نامآشنا و همکاران جوان فراهم شود؛ تا تجربه و دانش نسلهای مختلف در کنار یکدیگر قرار گیرد و گفتوگویی میان نسلها شکل بگیرد.
توجه ویژه به داوریها نیز از دیگر دغدغههای این دوره بود. تلاش شد در هر سالن، دستکم ۷۰ درصد برنامهها از میان ارائههایی انتخاب شود که در فرآیند داوری علمی پذیرفته شده بودند و بخش دیگر، متناسب با نیاز علمی مباحث و با دعوت از استادان و صاحبنظران تکمیل شد. به این ترتیب، تعداد قابل توجهی از همکاران، بهویژه عزیزانی که برای نخستین بار فرصت حضور در اکسیدا را پیدا کردند، بر اساس شایستگی علمی و پذیرش ارائههایشان توسط داوران هر رشته فرصت ارائه و دیدهشدن یافتند.
همچنین تلاش شد هر یک از عزیزان در یک جایگاه در برنامه علمی کنگره حضور داشته باشند تا فرصت مشارکت برای تعداد بیشتری از همکاران فراهم شود.
اما اگر امروز از نقاط مثبت این کنگره بخواهیم سخن بگوییم، هیچکدام را نمیتوان به یک نفر نسبت داد. هر آنچه خوب و موفق بود، حاصل همراهی و تلاش جمعی و حضور و مشارکت همکارانی بود که هرکدام سهمی در این مسیر داشتند.
و اگر در این میان نقص، کاستی یا تصمیمی در حوزه علمی بوده که موجب دلخوری یا نارضایتی شده است، پیش از هر چیز خود را مسئول آن میدانم و صمیمانه پوزش میخواهم.
در این میان، نمیتوان از اکسیدا گفت و از همه کسانی که در سالهای گذشته برای برگزاری آن و اعتلای جامعه دندانپزشکی ایران تلاش کردهاند، یاد نکرد. آنچه امروز در اختیار ماست، حاصل یک دوره و یک گروه نیست؛ میراثی است که نسلهای مختلف، هرکدام بخشی از آن را با عشق و دلسوزی ساختهاند. به همه آنان، بهویژه پیشکسوتان، روسا و دبیران علمی و اجرایی کنگرههای پیشین و اعضای کمیتههای علمی و اجرایی، ادای احترام کرده و به نوبه خود سپاسگزارم.
این دوره نیز کمکم به خاطرهها میپیوندد. امید که اکسیداهای آینده، با بهرهگیری از تجربههای گذشته و با همراهی بیشتر همه همکاران، هر بار پربارتر و شایستهتر برگزار شود.
و شاید زیباترین یادگار این روزها، نه تعداد برنامهها و سالنها، بلکه آدمهایی باشند که کنار هم ایستادند، خستگیها را تحمل کردند و چیزی را ساختند که هیچکس به تنهایی نمیتوانست.
برای همه این همراهیها، از صمیم قلب سپاسگزارم.
خسته نباشید به این خانواده بزرگ؛
و به امید روزهای روشنتر برای جامعه دندانپزشکی ایران.
امیرارسلان هوشیارفرد
August 31, 2026 812 2
