خٰانُم مَهدِوی؛

به کوتاه نویسی هایم دل نبندید، من هنوز همان طومارم! گاه سرشار از حرفم اما دریغ از سخن! اسیر سُلوکم، دیگر نمیتوانم منظور حرفهایم را به دیگران بفهمانم! آری من هنوز همان طومارم که خو کرده است به چند جمله و شده تسلیم دو خط شعر! از جسم خود گریزانم و از این روح بیزار! میانِ هیچ ماندم، و این آدمها مرا باز به هیچِ دیگر فرا می خوانند! ●|مهدوی

مرا عجیب نیاز به فریاد است! و آنچه عجیب تر است سکوتیست که در این هیاهو واژه را گدایی میکند! در سرم دیوان ها نهفته اما قلمم عاری از شور است! سکوت را به چه ترجیح داده ام، نمیدانم! کلمات عزا گرفته اند و هیچ جوره به رقص نمی آیند! سراسیمه روی کاغذ ریسه میروم تا صدایی را به واژه ای سرکوب کنم... نمی شود! مرا درد فریاد است، اما دهانم مهر شده... چه کسی حالم را در آشوب بی کسی خواهد پرسید! وقتی واژگانت دیگر از سر به دست جاری نشوند! میشوی خانه خراب حرفهایت و آواره ی فریادت! آری، مرا درد فریاد است، اما دهانم مهر شده.. ●|مهدوی