– در بررسی برخوردهای حکومتی با شهروندان، معمولاً توجه بر آخرین حلقهی زنجیره متمرکز میشود، یعنی بازداشت، تشکیل پرونده، صدور حکم یا تعطیلی یک کسبوکار؛ اما بخشی از آنچه امروز در ایران میگذرد، پیش از رسیدن به این مراحل اتفاق میافتد. احضار و تذکر، گرفتن تعهد، تهدید به پلمب، مسدود کردن موقت صفحات، حذف اجباری محتوا یا مشروط کردن ادامهی فعالیت به رعایت دستورهایی دربارهی رفتار آینده، شیوههایی هستند که کارکردشان لزوماً مجازات یک عمل گذشته نیست؛ گاه هدف اصلی این است که فرد از این پس طور دیگری رفتار کند.در هفتههای اخیر، همزمان با افزایش دوبارهی برخورد با کافهها، واحدهای صنفی، باشگاهها و فعالان فضای مجازی، نمونههای متعددی از این الگو گزارش شده است. در برخی موارد، ادامهی فعالیت یا رفع محدودیت به ارائهی تعهد مشروط شده و دامنهی برخوردها نیز از حجاب و پوشش فراتر رفته و فعالیت آنلاین، کسبوکارها، تجمعات و فضاهای فرهنگی را دربر گرفته است. اخذ تعهد، احضار و تذکر در جمهوری اسلامی سابقهای طولانی دارد. بنابراین مسئله، ظهور ناگهانی ابزاری کاملاً تازه نیست. پرسش مهمتر این است که آیا دامنهی استفاده و کارکرد این ابزارهای قدیمی در حال تغییر است؟ آیا شیوههایی که پیشتر در برخوردهای موردی یا حوزههای مشخص به کار میرفتند، اکنون بیش از گذشته برای تنظیم رفتار روزمرهی شهروندان و جلوگیری از رفتارهایی استفاده میشوند که هنوز رخ ندادهاند؟ اگر چنین باشد، مسئله فقط افزایش شدت برخوردها نیست. با تغییری در شیوهی اعمال قدرت روبهرو هستیم؛ حرکتی از مجازات پس از عمل به سوی کنترل رفتار پیش از وقوع آن.
ادامه مطلب
لینک به مطلب در وبسایت خط صلح
#شبنم_معینیپور
↘️
@hranews_bot تماس ✉️ - @Hranews کانال هرانا 🆑
