۴/ کاکائو در اروپا
همه چیز از قرن ۱۶ شروع شد، وقتی اسپانیاییها با ورود به قلمروی آزتکها، با دنیایی جدید از طعم و فرهنگ آشنا شدن. ارنان کورتس، یکی از معروفترین فاتحین اسپانیایی، وقتی توی مکزیک دید که مردم با احترام خاصی یه نوشیدنی تیره، تلخ و پر از ادویه رو مینوشن، کنجکاو شد. کورتس برای اولین بار دونههای کاکائو، ابزار و دستور تهیهی نوشیدنیاش رو با خودش به اسپانیا برد.
اما این نوشیدنی تلخ و تند، برای ذائقهی اروپاییها زیادی «بیگانه» بود. خیلی زود شروع کردن به دستکاری کردنش: کمی شکر اضافه کردن، بعد دارچین، و نهایتاً شیر. این ترکیب جدید، خیلی زود بین درباریها و اشراف تبدیل به یک نوشیدنی محبوب شد.
از اسپانیا، شکلات راهش رو به فرانسه، ایتالیا، هلند و انگلستان باز کرد. تا قرن ۱۷، توی شهرهایی مثل لندن و پاریس، «شکلاتخونهها» یکییکی باز میشدن؛ مکانهایی شبیه به قهوهخونهها، اما با یه تفاوت مهم: فقط نخبهها، فیلسوفها، روشنفکرها و ثروتمندها اجازه داشتن واردش بشن.شکلاتخونهها خیلی زود تبدیل به محلی برای تبادل ایدهها، بحثهای فلسفی و گاهی حتی توطئههای سیاسی شدن. بعضی مورخها معتقدن که تأثیر شکلات در شکلگیری فضای روشنفکری اروپا، کمتر از قهوه نبود. مثلاً، شکلاتخونهی معروف “White’s” (تصویر بالا) در لندن بعدها به یکی از باشگاههای خصوصی مهم در سیاست بریتانیا تبدیل شد.اما نکتهی تاریک ماجرا اینجاست: همونطور که انتظار میرفت، بعد از مدتی، تقاضا برای کاکائو بالا رفت، در نتیجه، مزارع گستردهی کاکائو در مناطق استوایی شکل گرفتن و مردم محلی، با بردگی در شرایط سخت و غیرانسانی این مزارع، بهای این نیاز رو پرداختن. اتفاقی که تا امروز هم سایهش روی صنعت شکلات سنگینی میکنه. در قسمت بعدی، سراغ این سوال هیجانانگیز میریم: چی شد که شکلات به شکل امروزیاش، یعنی تختههای شکلات، پرالینهای خوشفرم و دسرهای رویایی تبدیل شد؟
@hispa_latin
hispa_latin
