از بچگی به این فکر میکردم که وقتی روز تولدم با سن تولدم یکی بشه چقدر جالب میشه، ۲۶ مردادی که ۲۶ ساله میشم و امروز همون روز بود. احتمالا وقتی بچه بودم فکر نمیکردم اون روز هم قراره مثل کل این ۲۵ سال درحال تلاش و تنهایی جنگیدن برای زندگی باشه، که کلی احساسات متفاوت و عجیب داشته باشم، گریه ام بگیره، تنهایی برم کافه برای خودم تولد کوچولو بگیرم و شمع های رنگی فوت کنم، موهام و کیک ردولوتی که سفارش دادم با هم یه رنگ باشن، توی حیاطِ تاریک خوابگاه یک درخت رو بغل کنم و پیشونیم رو روی تنه اش بذارم، تنها کسی که روز تولدم بغلش کردم. توی تاریکی برقصم و گریه کنم و لبخند بزنم، خودم رو دودستی بغل کنم، محکم، محکم، به خاطر همه چیز، به خاطر اینکه تا اینجا با تموم سختی هایی که هیچ کس نمیدونه و در کلمات و منظومه ها جا نمیشه ادامه دادم، با ماهِ توی قلبم و اقیانوسِ وجودم، که نفس هام حبس بشه ولی سعی کنم نفس عمیق بکشم و زندگی کنم و همراه با باد جریان داشته باشم. تولدت مبارک آیدا.
1
August 17, 2026 1.6K 20
