بچه بودم هر وقت مريض ميشدم مامان معجوناى گياهى بى مزه اى درست ميكرد، معجونايى كه با همه ى طعم و بوى بدش حالمو خوب ميكرد، هربار كه يكيشو ميداد بهم زود بوش ميكردم و صورتم درهم ميرفت، هميشه تا اينجورى ميكردم مامان يه چيز ميگفت؛ بوش نكن، فقط سربكش، بعيد ميدونم زندگى بيرحم تر از قبلش شده باشه، قبلش منظورم قديمه، زمان پدربزرگ و مادربزرگم، اونام بدبختيايى شبيه من داشتن، حتى سخت تر، فقط شايد اين همه سعى نميكردن همه چيزو بفهمن، اگر احساس خستگى بيشترى ميكنم احتمالا براى اينه كه زيادى بوش ميكنم، فقط بايد سربكشم...
11
2
1
1May 5, 2025 507 17
