📣چرا از هیئت علمی دانشگاه دولتی انصراف دادم؟!
یک روزگاری، یکی از جدیترین آرزوهای من این بود که عضو هیئت علمی دانشگاه شوم. آنقدر این آرزو را دوست داشتم که سالها برایش تلاش کردم و حتی در نهایت در هیئت علمی یک دانشگاه دولتی در شهر دیگری پذیرفته شدم.
اما اینبار، با وجود قبولی، انصراف دادم.
قبل از تصمیم، با حدود ۳۰ استاد و همکار از دانشگاههای مختلف مشورت کردم. بیشترشان گفتند: «برو؛ حیفه چنین فرصتی رو از دست بدی.» اما در نهایت فهمیدم یک نکته مهم وجود دارد: مشورت لازم است، اما هرکس متخصص زندگی خودش است.
من حدود ۱۰–۱۱ سال از زندگیام را در شهر دیگری گذراندهام؛ خوابگاه، خانه اجارهای، دوری از خانواده و زندگیِ دائم با چمدان. آن روزها «پیشرفت» برایم مهمتر بود؛ اما امروز اولویتهایم تغییر کردهاند. دیگر جابهجایی و عنوان شغلی انرژیام نمیدهد؛ آرامش، تعلق و بودن کنار خانواده برایم ارزش بیشتری پیدا کرده است.
هیئت علمی شدن روی کاغذ خیلی قشنگ است؛ اما زندگی فقط روی کاغذ نیست. من از خودم پرسیدم: اگر چند سال بعد ببینم برای یک عنوان شغلی، چند سال از حضور کنار خانواده و ریشههایم را از دست دادهام، آیا راضی خواهم بود؟
جوابم صادقانه «نه» بود.
من هنوز دانشگاه و تدریس را دوست دارم. اگر روزی در شهر خودم موقعیت هیئت علمی دولتی فراهم شود، با افتخار میروم. اما فعلاً همین مسیر را ادامه میدهم؛ کار دولتی، تدریس، نوشتن و فعالیت تخصصی و درمانگری.
برای من، امروز «رشد» فقط عنوان بالاتر و موقعیت بزرگتر نیست؛
رشد یعنی کار حرفهای، آرامش روانی و حضور واقعی کنار خانواده.
شاید برای بعضیها این تصمیم عجیب باشد؛ بالاخره آدم از چیزی گذشته که روزی آرزویش بوده. اما آدمها در طول زندگی تغییر میکنند. چیزی که دیروز نهایت آرزویمان بوده، لزوماً نباید انتخاب امروزمان هم باشد. آلپورت این تغییر را با مفهوم استقلال کارکردی انگیزهها (Functional Autonomy) بهخوبی توضیح میدهد؛ انگیزهها میتوانند در طول زندگی معنای تازهای پیدا کنند.
پس نه پشیمانم، نه احساس شکست دارم.
فقط فهمیدهام که قرار نیست هر فرصتی را فقط به این دلیل که دیگران آن را موفقیت میدانند، انتخاب کنم.
آرامش خانواده برای من، فعلاً از یک عنوان شغلی مهمتر است.
خدا بزرگ است؛ اگر قرار باشد روزی استاد دانشگاه شهر خودم شوم، همانجا اتفاق خواهد افتاد.
دکتر محسن بیات
@harmoniclib
37
3
2
1August 22, 2026 1.7K 32
