دلم میخواهد موهایم را پر حجم تر از همیشه استایل کنم.
شلوار دمپاگشاد میپوشم و بلاخره به دو سه تا از اون تیشرت های یقه دار ،که مدت ها در کشو خاک میخوردند، توجه کردم.
به گوشواره های بلند و نگین درشت محبت بیشتری نشان میدهم.
تهران را دوست دارم،خصوصا با فلافلی های کثیف و نوشابه های شیشه ای زمزم ،که کم پیدا شده اند.
و نمیدانم چرا آب هویج بستنی از میلک شیک نوتلا برایم جذاب تر است.
کی میداند...شاید بزودی ابرو های نازک هم در قلبم جا باز کنند!
به طرز جالبی سینما رفتن خوشحالم می کند؛ نوارکاست هایی که کم کم به دکور مغازه ها پیوستند هم.
کادیلاک الدورادو کرم رنگ را از 207 سفید بیشتر دوست دارم.
دوست دارم در ولیعصر قدم بزنم... نمیدانم چرا نامش ولیعصر است؟ پهلوی بود...
یا شاید کافه های لاله زار هم بد نباشند ... با کلاه ها و بوت ها و دامن های کوتاهمان.
این روز ها هایده و گوگوش و داریوش و مهستی هم زیاد گوش میدهم.
درکل پاییز امسال برای این دخترِ شاهی متفاوت و زیبا میگذرد...
نمیدانم چرا اینطور شدم...
یا به بخش زیبای زندگی خواهم رسید؛ یا مرگ قرار است میزبان درد های من باشد.
