هجویه

آخوند مادرتو گاییدم نسلتو گاییدم کیرم تو ذره ذره‌ی وجودتون گوه کشیدید به جوونی ما

[media, no text]

توانی برای قدم برداشتن نیست؛ تمام انرژی‌ام را در قدم‌های قبلی خرج کرده‌ام، قدم‌هایی که حاصلی نداشت جز تشدید یاس و ناامیدی. هربار که دست روی زانو میگذارم و یاعلی گویان برای بهتر شدن اوضاع بلند میشوم و قدم برمیدارم، طولی نمیکشد تا متوجه شوم که انگار هیچوقت قرار نبوده و نیست به مقصدی برسم و هربار خستگی…

من آدم شادی نیستم، خب از خوشیا تو بگو

امروز با من بجنگ تا که فردا قلاده دارا نلیسن استخونمونو

Pichak (Raghs)

@hajvie

خیلی از آدما شاید از ترحم بدشون بیاد ولی تو ناخودآگاهشون غصه خوردن رو دوست دارن. شاید اصلا بخاطر جلب ترحم و توجه بقیه نباشه، یجورایی وقتی غصه میخورن امید توشون جریان پیدا میکنه، زور میزنن خودشونو بکشن بیرون، ولی این عادت هیچوقت درست نمیشه. اینکه ناخودآگاهت با غصه و ناراحتی بخواد وادار به حرکتت کنه ت…

شادی دیگه گذرا شده برام. لحظه‌هایی که حالم خوبه و شادم شاید کوتاه نباشه اما بعد تموم شدنش وقتی بهش فکر میکنم و میخوام مرورش کنم برام مثل خاطره نیست و انگار یه توهم بوده و واقعیت نداشته. غم و افسردگی اجازه شادی نمیده. شاید بتونم بعضی وقتا از دستش فرار کنم ولی بعدش انگار که هیچوقت اون حال خوب وجود ندا…

Stillborn

Avar

[media, no text]

Shaere Cheshmhat

Koocheye Shahre Delam