Grapes Of Wrath

تا زمانی که طبقه کارگر نتواند خود را از توهمِ مارکسیسم لنینیسم یعنی نیاز به یک حزبِ پیشگام، یک بوروکراسیِ هدایت‌گر و یک دورانِ انتقالیِ سرمایه‌دارانه رها کند، هر جنبشِ رادیکالی محکوم به بازتولیدِ پادگان‌های بوروکراتیک خواهد بود. نقدِ مارکسیسم لنینیسم یک لجبازیِ فرقه‌ای یا بحثی آکادمیک دربارهٔ تاریخِ روسیه نیست؛ این نقد، شرطِ لازم برای نفس کشیدنِ هر جنبشِ رادیکال در آینده است. انقلابِ بعدی یا یک جنبشِ خودگردان، مستقیم و ضدِ دولتی برای نابودیِ فوریِ کلِ رابطهٔ سرمایه است، یا اگر به مسیرِ مارکسیستی لنینیستی برود، چیزی جز یک بوروکراسیِ سرخِ جدید در خدمتِ انباشتِ سرمایه نخواهد بود.»

امروزه، نقدِ لنینیسم دیگر یک بحثِ تاریخی دربارهٔ آنچه در سال ۱۹۱۷ گذشت نیست؛ بلکه بحثی دربارهٔ "موانعِ آینده" است. هرگاه که جنبشی انقلابی ظهور کند، لنینیسم به عنوان یک "مدلِ حاضر و آماده" از سازماندهی، دوباره سر بر می‌آورد تا آن جنبش را در قالبِ یک حزبِ سلسله‌مراتبی حبس کند و پویاییِ آن را در مسیرِ تصرفِ قدرتِ دولتی منحرف سازد. لنینیسم، ویروسی است که هر جنبشِ رادیکالی را به سمتِ بوروکراسی هدایت می‌کند. تنها راهِ مقابله با این ویروس، رها کردنِ مدلِ "حزبِ پیشگام" و بازگشت به این اصل است که: انقلاب یا امری عمومی و خودگردان است، یا اصلاً نیست.