🏡 آبادانی روستا؛ قربانی اختلافات نشود
در ادامه مباحثی که درباره مطالبهگری، توسعه و آبادانی زادگاهمان مطرح کردهایم، امروز گفتوگویی با رئیس محترم شورای اسلامی روستا داشتم و توضیحاتی درباره یکی از اتفاقات پیشآمده در جریان اجرای طرح هادی و بازگشایی یکی از معابر روستا شنیدم؛ موضوعی که به نظرم نمیتوان به سادگی از کنار آن گذشت.
بر اساس توضیحات ارائهشده، معبری که در طرح هادی روستا پیشبینی شده و برای عبور و مرور اهالی مشکلاتی ایجاد کرده بود، با اطلاع و موافقت مالکین، نیازمند تخریب ملک قدیمی، همسطحسازی و بازگشایی مسیر بوده است. بنا بر همین توضیحات، مالکین پیش از اجرای عملیات، وسایل و اثاثیه خود را از محل خارج کرده و با رضایت اعلامشده، عملیات مربوط به بازگشایی معبر و همسطحسازی انجام شده است.
اما اکنون، بنا بر اظهارات رئیس محترم شورا، شکایتی علیه شورای اسلامی و دهیاری مطرح شده و مسئولان روستا باید برای پاسخگویی در مراجع قانونی حاضر شوند.
بدیهی است تشخیص صحت و سقم ادعاهای طرفین و رسیدگی به موضوع، در صلاحیت مرجع قضایی است و نگارنده قصد ورود به ماهیت پرونده یا قضاوت درباره هیچیک از طرفین را ندارد.
اما این اتفاق یک نگرانی بزرگتر را پیش روی همه ما قرار میدهد:
اگر قرار باشد هر اقدام عمرانی که با هدف رفع مشکل مردم و اجرای طرح هادی انجام میشود، در ادامه با اختلاف و شکایت مواجه شود، آیا مدیران روستا با چه میزان اطمینان و آرامش میتوانند برای آینده روستا تصمیم بگیرند و اقدام کنند؟
شورای اسلامی و دهیاری، بیتردید باید در چارچوب قانون، با رعایت حقوق مالکانه افراد و با مستندسازی دقیق توافقها و اقدامات عمل کنند. این موضوع نهتنها از حقوق مردم و مالکان حفاظت میکند، بلکه پشتوانهای برای خود مسئولان نیز خواهد بود.
از سوی دیگر، ما اهالی نیز باید بپذیریم که توسعه و آبادانی روستا بدون همکاری مردم امکانپذیر نیست.
اگر برای هر اقدام عمومی، هر فردی صرفاً منافع شخصی خود را بر منافع عمومی مقدم بداند، یا توافقی را که امروز برای رفع یک مشکل و آبادانی روستا انجام شده، فردا به محل اختلاف تبدیل کند، نتیجه چه خواهد شد؟
آیا چیزی جز کند شدن روند توسعه، دلسردی مسئولان و از دست رفتن فرصتهای آبادانی نصیب روستا خواهد شد؟
بیایید واقعبین باشیم؛ شورا و دهیاری نیز انسانهایی از همین روستا هستند. اگر احساس کنند هر قدمی که برای اصلاح یک مسیر، اجرای طرح هادی، رفع مشکل عبور و مرور یا ایجاد زیرساخت بردارند، ممکن است فردا برایشان دردسر و پرونده ایجاد کند، طبیعی است که انگیزه و جسارت تصمیمگیری کاهش پیدا کند.
و اگر چنین فضایی در روستا حاکم شود، ضرر آن متوجه یک شخص یا یک دوره شورا نخواهد بود؛ زیان آن به همه اهالی و حتی نسلهای آینده خواهد رسید.
البته این سخن به معنای نادیده گرفتن حقوق قانونی هیچ فردی نیست. هر شهروندی حق دارد اگر حقی از او تضییع شده است، از مسیر قانونی پیگیری کند. اما در مقابل، انتظار میرود پیش از هر اقدامی، توافقها شفاف، رضایتها روشن و اقدامات تا حد امکان به شکل قانونی و قابل استناد ثبت و مستند شوند تا بعداً زمینه سوءتفاهم و اختلاف به حداقل برسد.
شاید امروز بهترین زمان باشد که همه ما، چه اهالی و چه مسئولان، از این اتفاق یک درس مهم بگیریم:
نه حقوق فردی باید قربانی آبادانی شود و نه آبادانی روستا باید قربانی اختلافات فردی.
اگر مردم همکاری کنند، اگر مسئولان با شفافیت و مستندات قانونی عمل کنند و اگر همه منافع عمومی را نیز در کنار منافع شخصی ببینیم، آنوقت میتوان امیدوار بود که زادگاهمان قدمبهقدم به سمت آبادانی و پیشرفت حرکت کند.
بیایید کاری نکنیم که آیندگان درباره ما بگویند:
«آنها میتوانستند روستایشان را آبادتر کنند، اما اختلافات و بیاعتمادی اجازه نداد.»
آینده زادگاهمان، میراثی است که امروز در اختیار ماست؛
آن را نه با اختلاف، بلکه با اعتماد، قانونمداری، همدلی و همکاری به نسل بعد بسپاریم. 🌹
August 9, 2026 201
